52. Τὸ κοσμικὸν παίγνιον τῆς μικρᾶς Marfa.

  

Τ

ί ἦ­το πά­λιν τοῦ­το; Εἰς τὰ ὦ­τα μου ἔ­φθα­νεν ἐ­λα­φρύς, ῥυθ­μι­κὸς κτύ­πος. Προ­σε­πά­θη­σα νὰ τὸν ἀ­γνο­ή­σω. Ἀλ­λ’ ὅ­σον προ­σε­πά­θουν νὰ μὴν δί­δω ση­μα­σί­αν, τό­σον εὐ­κρι­νέ­στε­ρον τὸν ἤ­κου­ον, ὡ­σὰν τὸν ἐγ­κρα­τῆ χρι­στι­α­νὸν ὅ­στις ὅ­σον πε­ρισ­σό­τε­ρον προ­σπα­θεῖ νὰ κρα­τή­σῃ τὴν σκέ­ψιν του μα­κρὰν τοῦ πει­ρα­σμοῦ, τό­σον ἐν­το­νω­τέ­ρως σκέ­πτε­ται αὐ­τόν.

Τάκ, τὰκ-τάκ, τάκ! ἀν­τή­χει ὡς ἔμ­μο­νος ἰ­δέ­α ἐν­τὸς τοῦ ἐγ­κε­φά­λου μου. Ἠ­γέρ­θην, κα­τέ­βην τοὺς ὀ­ρό­φους, ἐ­πέ­ρα­σα ἀ­πὸ τὴν reception, τὴν αἴ­θου­σαν μου­σι­κῆς, τὸ ἑ­στι­α­τό­ρι­ον, τὰ μα­γει­ρεῖ­α, τὰς ἀ­πο­θή­κας, τὰ πλυν­τή­ρι­α... Ἀ­πό­λυ­τος ἐ­ρη­μί­α! Ἅ­παν­τες ἐ­κοι­μῶν­το τοι­αύ­την ὥ­ραν καὶ τὸ ξε­νο­δο­χεῖ­ον ἀ­πέ­πνε­εν τρο­μα­κτι­κὴν ἐν­τύ­πω­σιν ἐγ­κα­τα­λε­λειμ­μέ­νου οἰ­κο­δο­μή­μα­τος.

Τάκ, τὰκ-τάκ, τάκ!

Ἤ­νοι­ξα τὴν θύ­ραν τῶν θερ­μῶν λου­τρῶν. Ὤ­ζεν^[1] χλώ­ρι­ον καὶ οὐ­ρί­α, ἡ δὲ ἀ­τμό­σφαι­ρα ἦ­το ἀ­πο­πνι­κτι­κὴ ἐκ τῆς πνι­γη­ρᾶς θερ­μό­τη­τος -αὐχ­μοῦ. Αἱ ἐγ­κα­τα­στά­σεις ἦ­σαν πα­λαι­αί, ἐ­φθαρ­μέ­ναι καὶ ὀ­ξει­δω­μέ­ναι. Εἰς τὸ μέ­σον ὑ­πῆρ­χεν με­γά­λη, πα­ραλ­λη­λε­πί­πε­δος δε­ξα­με­νὴ κο­λυμ­βή­μα­τος, ἐκ τῆς ἐ­πι­φα­νεί­ας τῆς ὁ­ποί­ας ἀ­νε­δί­δον­το ἀ­τμοὶ ὡς φαν­τά­σμα­τα. Τὸ ὕ­δωρ τῆς κο­λυμ­βή­θρας ἦ­το ἀ­κά­θαρ­τον ἐ­νῷ ἀ­σύλ­λη­πτον δί­κτυ­ον δι­α­θλά­σε­ων καὶ ἀν­τα­να­κλέ­σε­ων ἐ­κι­νεῖ­το ἀ­ε­νά­ως ἐ­πὶ τῶν λι­θο­κτί­στων τοί­χων καὶ τοῦ θό­λου τῆς ὑ­ψη­ρε­φοῦς αἰ­θού­σης.

Τάκ, τὰκ-τάκ, τάκ! Ἡ ἠ­χὼ ἐ­πολ­λα­πλα­σί­α­ζεν τοὺς κτύ­πους.

Εἶ­δον τό­τε τὴν μι­κρὰν Μάρ­φα, τὴν ψω­λώ­δη ἀ­νε­ψι­ὰν τῆς δου­κίσ­σης Ὀ­ρι­άν,  ἡ ὁ­ποί­α ἔ­παι­ζεν τὸ ‘κουτ­σό’, ἐμ­πη­δοῦ­σα ἐ­ναλ­λὰξ εἰς τὰς λευ­κὰς καὶ με­λα­νὰς πλά­κας τοῦ ὑ­γροῦ δα­πέ­δου, καὶ ὁ κρό­τος τὰκ-τάκ τῶν μπο­τι­νι­ῶν της ἀν­τή­χει εἰς ὁ­λό­κλη­ρον τὸ ξε­νο­δο­χεῖ­ον. Καὶ πα­τοῦ­σα εἰς λευ­κὴν πλά­κα, «εἶ­μαι!» ἀ­νε­φώ­νει, με­τα­πη­δοῦ­σα δὲ ἀ­κο­λού­θως εἰς πα­ρα­κει­μέ­νην μέ­λαι­ναν, «δὲν εἶ­μαι!» ἔ­λε­γεν κι ἐ­ξη­φα­νί­ζε­το..! 

«Εἶ­μαι - δὲν εἶ­μαι, εἶ­μαι - δὲν εἶ­μαι,» ἐ­νε­φα­νί­ζε­το καὶ ἀ­πη­λεί­φε­το κα­τὰ δι­α­δο­χι­κὴν ἐ­πα­νά­λη­ψιν.

«Marfa!» ἐ­φώ­νη­σα.  Τάκ, τὸ πε­ῶ­δες κο­ρά­σι­ον ἐ­στά­θη ἐ­πὶ λευ­κῆς πλα­κὸς κι ἐ­στρά­φη πρὸς τὸ μέ­ρος μου. «Τὶ κά­μνε­τε ἐ­δῶ τοι­αύ­την προ­κε­χω­ρη­μέ­νην ὥραν;!» ἠ­ρώ­τη­σα.

«Παί­ζω.»

«Τί παί­ζε­τε;!»

«Τὸ ‘εἶ­μαι-δὲν εἶ­μαι’. Πρό­κει­ται πε­ρὶ τοῦ κο­σμι­κοῦ παι­γνί­ου τοῦ χρό­νου, ὅ­στις ἐμ­φα­νί­ζει καὶ ἀ­φα­νί­ζει τὰς ἀ­πει­ρα­ρίθ­μους μορ­φὰς τῆς ζω­ῆς κα­τὰ τὴν δί­κην αὐ­τοῦ»

«Φο­βοῦ­μαι ὅ­τι δὲν σᾶς κα­τα­νο­ῶ.»

«Ἐκ­πη­δῶ ἐκ τοῦ ‘εἶ­ναι’ ἐν τῷ ‘μὴ εἶ­ναι’ καὶ τούμ­πα­λιν, εἰ­σέρ­χο­μαι ἐν τῷ κό­σμῳ καὶ ἐ­ξερχομένη αὐ­τοῦ. Πα­λιν­δρο­μῶ με­τα­ξὺ ὑ­πάρ­ξε­ως καὶ ἀ­νυ­παρ­ξί­ας δι’ ἁλ­μά­των. Κα­τε­λά­βα­τε;»

«Ὄ­χι· πῶς ἀ­φα­νί­ζε­σαι ἐκ πε­ρι­τρο­πῆς καὶ κα­τό­πιν πα­ρου­σι­ά­ζε­σαι ἐκ νέ­ου;»

«Μὰ εἶ­ναι ἁ­πλοῦν, κα­λὲ κύ­ρι­ε. Τὴν μί­αν στιγ­μὴν εἶ­μαι πα­ροῦ­σα καὶ τὴν ἑ­πο­μέ­νην ἀ­ποῦ­σα κα­τὰ δι­α­μοι­βήν. Πα­τῶ δη­λα­δὴ εἰς τὰς στιγ­μάς, ζῶ πάν­το­τε εἰς τὸ πα­ρόν, ἐν ἀν­τι­θέ­σει πρὸς ἐ­σᾶς ὅ­στις πλα­νᾶ­σθε ὁ­τὲ μὲν εἰς τὸ πα­ρελ­θόν, ὁ­τὲ δὲ εἰς τὸ μέλ­λον καὶ οὐ­δέ­πο­τε ἵ­στα­σθε ἐ­πὶ τοῦ πα­ρόν­τος.»

---

[1] βρωμοκοποῦσε

http://issuu.com/larrycool/docs/larry_cool_-______________________________________?mode=window

51. Ἡ ἐκτέλεσις τοῦ Κυρίου ἡμῶν.

«Δι­ψῶ..,» ἐ­ψι­θύ­ρι­σεν ὁ Κύ­ρι­ος.

«Δι­ψᾶ! Δι­ψᾶ!» ἐ­φώ­να­ξεν ἐν ἐ­ξά­ψει ἡ μι­κρὰ Marfa πρὸς τὸν θεῖ­ον αὐ­τῆς Olcott, δα­κτυ­λο­δει­κνύ­ου­σα τὸν Χρι­στόν.

Ὁ ὑ­πε­ραι­μι­κὸς ἀ­ξι­ω­μα­τι­κὸς ἀ­πη­ξήρ­τη­σεν τὸ μέ­γα τυ­φέ­κι­ον     –ντα­λι­ά­νι ἦ­το– ἐκ τοῦ ὤ­μου του καὶ γο­νυ­πε­τή­σας ἐ­δί­δα­ξεν εἰς τὴν κο­ρα­σί­δα τὴν τέ­χνην τῆς σκο­πευ­τι­κῆς.

Μπαμ! ἡ μι­κρά, καὶ ἡ ἀ­ρι­στε­ρὰ πα­λά­μη τοῦ Χρι­στοῦ δι­ε­λύ­θη εἰς αἱ­μά­τι­νον νέ­φος.

«Χο-χο-χο! Bravo, bravo!» τὴν ἐ­πῄ­νε­σεν ὁ θεῖ­ος Olcott δι­ὰ τὴν εὐ­στο­χί­αν της.

Εἶ­χα μεί­νει ἄ­ναυ­δος!

«Δι­α­τί πυ­ρο­βο­λεῖ­τε τὸν Χρι­στόν μας;!» ἠ­ρώ­τη­σα τὴν ἑ­ξα­ε­τῆ κο­ρα­σί­δα.

«Τὸν μι­σῶ.»

«Μι­σεῖ­τε Αὐ­τὸν ὅ­στις ἐ­σταυ­ρώ­θη δι­ὰ τὴν σω­τη­ρί­αν ἡ­μῶν;!»

«Ναί, Αὐ­τόν· δι­ό­τι μᾶς ἐ­ξη­πά­τη­σεν ἐ­κμε­ταλ­λευ­θεὶς τὸν πό­θον μας δι’ ἓν κα­λύ­τε­ρον μέλ­λον. Εὐ­ηγ­γε­λί­σθη τὴν ἐλ­πί­δα, πλὴν ὅ­μως εἴ­με­θα ἀ­πηλ­πι­σμέ­νοι εἴ­περ πο­τέ· ὑ­πε­σχέ­θη σκο­πὸν καὶ νό­η­μα εἰς τὴν ζω­ήν μας, ἀλ­λὰ ζῶ­μεν εἰς μά­την κι ἀ­σκό­πως. Δυ­σπι­στῶ­μεν πλέ­ον εἰς ὁ­ποι­ον­δή­πο­τε ἐμ­φα­νι­ζό­με­νον μεσ­σί­αν, καὶ τὸν φο­νεύ­ο­μεν ἐκ τῶν προ­τέ­ρων δι­ὰ νὰ μὴν ἀ­πο­γο­η­τευ­θῶ­μεν ἐκ τῶν ὑ­στέ­ρων. Οὐ­δέ­να προ­σμέ­νο­μεν καὶ τί­πο­τε δὲν προσ­δο­κῶ­μεν.»

«Ἀλ­λὰ νε­α­ρά μου, πῶς θὰ ζή­ση­τε ἄ­νευ ἀ­ξι­ῶν καὶ προ­τύ­πων;»

«Ὤ, monsieur εἶ­σθε λοι­πὸν τό­σον ἀ­φε­λής; Ἡ ἐ­πο­χὴ τῶν ἰ­δε­ω­δῶν πα­ρῆλ­θεν ἀ­νε­πι­στρε­πτί· δὲν τὸ ἐ­πλη­ρο­φο­ρή­θη­τε; Ἠ­μεῖς οἱ νέ­οι δὲν ἔ­χο­μεν ἰ­δα­νι­κὰ κι ὁ­ρά­μα­τα, δεν ὀ­νει­ρευ­ό­με­θα πλέ­ον· ἡ ζω­ή μας εἶ­ναι τό­σον μαύ­ρη, ὅ­σον καὶ ὁ ἄ­νευ ὀ­νεί­ρων ὕ­πνος μας. Σχί­ζο­μεν τὰς σάρ­κας μας μὲ τοὺς ὄ­νυ­χάς μας καὶ τρε­φό­με­θα δι­ὰ τῶν ἰ­δί­ων μας τῶν σπλάγ­χνων· ἀν­τι­λαμ­βά­νε­σθε τί σᾶς λέ­γω;»

Φό­βος μὲ κα­τέ­λα­βεν δι­α­κρί­νων ἐν τοῖς ὀ­φθαλ­μοῖς τῆς παι­δὸς τρα­γι­κὴν λάμ­ψιν πα­ρα­νο­ϊ­κοῦ κυ­νι­σμού.

«Δι­ψῶ..,» ὑ­πεν­θύ­μι­σεν τὴν πα­ρου­σί­αν Του μὲ ἐ­σβη­σμέ­νην φω­νήν.

Ἡ μι­κρὰ ὕ­ψω­σεν ἐκ νέ­ου τὸ ντα­λι­ά­νι καὶ μπάμ..! ἡ τι­μί­α κε­φα­λὴ τοῦ Κυ­ρί­ου ἀ­πε­κό­πη, ἐ­κύ­λη­σεν θο­ρυ­βω­δῶς ἐ­πὶ τῆς ἐ­πι­κλι­νοῦς στέ­γης, τὸ πλῆ­θος πα­ρα­με­ρί­ζον ἐ­σχη­μά­τι­σεν δί­ο­δον ἵ­να δι­έλ­θῃ ἡ ἁ­γί­α κά­ρα, τὸ ἅ­γι­ον λεί­ψα­νον ἔ­πε­σεν εἰς τὸ κε­νὸν καί, προ­σκροῦ­σαν ἐ­πὶ τοῦ boulevard Raspail ἐ­θραύ­σθη μὲ ὑ­πό­κω­φον, φρι­κτὸν ἦ­χον, τῶν μυ­ε­λῶν δι­α­σκορ­πι­σθέν­των ἐ­πὶ τοῦ ἀ­σφαλ­το­στρώ­μα­τος.

«Τε­τέ­λε­σται,» ἐ­σχο­λί­α­σεν ἀ­πα­θῶς ἡ παῖς, καὶ φέ­ρου­σα τὸ κυ­νη­γη­τι­κὸν κέ­ρας εἰς τὰ ὠ­χρά της χεί­λη ἐ­βό­η­σεν ἅ­παξ, ἐ­νῷ ὁ θεῖ­ος Olcott ἐ­πε­βρά­βευ­σεν τὴν ἐ­πι­τυ­χῆ της προ­σπά­θει­αν δι­ὰ μι­κροῦ γλυ­κί­σμα­τος.

Μπάμ, μπούμ! Μπάμ, μπούμ! Ἐξ ὅ­λων τῶν ση­μεί­ων τῆς πό­λε­ως ἠ­κού­ον­το τώ­ρα πυ­ρο­βο­λι­σμοὶ καὶ πα­νη­γυ­ρι­κοὶ ἦ­χοι κυ­νη­γη­τι­κῶν κόρ­νων. Παν­τοῦ, εἰς ὅ­λας τὰς στέ­γας, οἱ παῖ­δες ἐ­φό­νευ­ον τοὺς ἐ­πὶ τῶν κε­ραι­ῶν ἐ­σταυ­ρω­μέ­νους Χρι­στούς.

Τό­τε εἰς τὸν βα­θέ­ως χαλ­κο­πρά­σι­νον οὐ­ρα­νὸν ἐ­νε­φα­νί­σθη πλέ­ον βρα­δέ­ως τε­ρά­στι­ον, ἡ­μι­δι­α­φα­νὲς κῆ­τος -μέ­γας ῥο­φὸς ἦ­το- φέ­ρων τὴν ἐ­πι­γρα­φὴν ‘ΙΧΘΥΣ’^[1] ἐ­π’ ἀμ­φο­τέ­ρων τῶν πλευ­ρῶν αὐ­τοῦ. Ἐ­κοι­τά­ζο­μεν κε­χη­νό­τες τὸ μέ­γα θαῦ­μα· καὶ ἐν­νο­ή­σαν­τες τὸ θε­ϊ­κὸν ση­μεῖ­ον ἐ­κλί­να­μεν τὰς κε­φα­λὰς κι ἀ­πε­κα­λύ­φθη­μεν με­τ’ εὐ­λα­βεί­ας.

Βρον­τὴ ἠ­κού­σθη αἴφ­νης, καὶ ἰ­δοὺ τὸ κα­τα­πέ­τα­σμα τοῦ ν(α)οῦ μου ἐ­σχί­σθη δί­χα καὶ τε­λεί­ως, καὶ οἱ ὀγ­κο­πά­γοι των πό­λων ἐ­τή­χθη­σαν, καὶ οἱ κρου­νοὶ τ’ οὐ­ρα­νοῦ ἤ­νοι­ξαν, καὶ αἱ ὁ­δοὶ τῶν Πα­ρι­σί­ων με­τε­τρά­πη­σαν εἰς βα­θεῖς, ὁρ­μη­τι­κοὺς πο­τα­μούς, καὶ ἐ­πὶ τῶν στε­γῶν οἱ ἄν­θρω­ποι ὠ­λο­φύ­ρον­το καὶ ὠ­δύ­ρον­το καὶ ἐ­στη­θο­κο­ποῦν­το τίλ­λον­τες τὰς τρί­χας τῶν κε­φα­λῶν αὐ­τῶν· καὶ ἔρ­ρι­πταν τὰ ζῷ­α των εἰς τὸ κε­νόν, καὶ αἱ ἀ­γε­λά­δες ἐ­μυ­κῶν­το, οἱ κύ­νες ὑ­λά­κτουν, αἱ γα­λαῖ ἐ­μι­α­ού­ρι­ζον, οἱ ἀ­λέ­κτο­ρες ἐ­λά­λουν, καὶ τέ­λος ἐ­πή­δων καὶ οἱ ἴ­δι­οι ἐν ἑ­ξάλ­λῳ καὶ ἀλ­λο­φρο­σύ­νῃ –ἂχ μω­ρὲ Σου­λι­ώ­τισ­σες, ἂχ κυ­ρα-Φρο­σύ­νη! Τὰ δὲ ὀρ­φα­νὰ ἔ­κλαι­ον σπα­ρα­κτι­κῶς, καὶ ἐν ὀ­λί­γοις φρε­νῖ­τις, πα­ρά­νοι­α καὶ μέ­γα παν­δαι­μό­νι­ον ἐ­πε­κρά­τουν.

http://issuu.com/larrycool/docs/larry_cool_-______________________________________?mode=window

---

[1] Αρκτικόλεκτον των λέξεων: ‘Ιησούς Χριστός Θεού Υιός Σωτήρ’

50. Ἡ σταύρωσις τοῦ κυρίου ἡμῶν Ίησοῦ Χριστοῦ

   Μετὰ ἀπὸ πολύωρον, κοπιαστικήν, ἀνοδικὴν πορείαν, ἐξήλθομεν ἐπιτέλους εἰς τὴν ἐπικινδύνως ἐπικλινῆ στέγην τοῦ ξενοδοχείου.

      Λυκόφως, περὶ λύχνων ἀφάς^[1]. Εἰς τὸν τεφρὸν οὐρανὸν τῆς μεγαλουπόλεως εἶχον ἀπομείνει ὀλίγα ἰώδη ῥάκη νεφῶν ὡς μολυσματική, θανατηφόρος ἀσθένεια, ἐνῷ  χαμηλῶς εἰς τὸν ὁρίζοντα ὑπῆρχεν ἔντονος μεταλλικὴ λάμψις τέμνουσα ἐν τῷ μέσῳ τοὺς ὀφθαλμοὺς ὡς ξυριστικὴ λεπίς.

          Καὶ τότε εἶδον –ὤ, εἶδον ἐπὶ τῶν κεραιῶν τῶν τηλεοράσεων εἰς τὰς στέγας τῶν Παρισίων, χιλιάδας ἐσταυρωμένους Ἰησοῦς Χριστοὺς ταλαντευομένους ὑπὸ τοῦ ἀνέμου καὶ τοῦ ἰδίου βάρους των.

         Καὶ ἐξ ὅλων τῶν σημείων τῆς πρωτευούσης ἠκούοντο σποραδικῶς οἱ ἐκ βάθους ψυχῆς στεναγμοὶ τῶν ἐσταυρωμένων:

      -«Ἠλί, ἠλιιί…» –ὤοοπ! αἱ λεπταὶ καὶ ὑψηλαὶ κεραῖαι ἐλύγιζον πρὸς μίαν κατεύθυνσιν, καὶ τείνουσαι ὤοοπ! πρὸς τὴν ἀντίθετον,  «λαμὰ σαβαχθανιιί…»^[2].

       -«Ἠλί, ἠλιιί…» –ὤοοπ! «λαμὰ σαβαχθανιιί…»

       -«Ἠλί, ἠλιιί…» –ὤοοπ! «λαμὰ σαβαχθανιιί…»

       Καὶ κοιτάζων τὴν θέαν ἀφ’ ὑψηλοῦ, ἀνεγνώρισα τὸν πύργον τοῦ Eiffel, τὴν Notre Dame, τὸ Louvre.., ἐπὶ τῶν στεγῶν τῶν ὁποίων εἶχον ἀνέλθει γυναῖκες καὶ ἄνδρες, ἵνα πανηγυρίσωσιν τὴν σταύρωσιν τῶν χιλιάδων ἡμῶν Σωτήρων. Καὶ μετ’ αὐτῶν εἶχον ἀνεβάσει εἰς τὰς στέγας καὶ τὰ οἰκόσιτα ζῷα των, ἀλέκτορας, γαλάς, κύνας, ἀλλὰ καὶ βοοειδῆ καὶ τράγους καὶ ἵππους.

       Ὁ ἑκατόνταρχος Ὄλκοτ διέταξεν τὰς δύο δερματοσφίκτους λεσβίας Ἄϊκο καὶ Χάλα νὰ δέσωσιν τὸν ἰδικόν μας Χριστὸν ἐπὶ τῆς κεραίας καὶ κατόπιν ὅλοι ὁμοῦ ὑπὸ τῶν ῥυθμικῶν παραγγελμάτων του –ἔ, ὄωπ! ἔ, ὄωπ!– τῇ βοηθείᾳ σχοινίων, τὸν ὑψώσαμεν καὶ τὸν ἐπακτώσαμεν σταθερῶς ἐπὶ τῆς κορυφῆς τῆς στέγης.

      

http://issuu.com/larrycool/docs/larry_cool_-______________________________________?mode=window

---

[1] την ώρα που ανάβουνε τα λυχνάρια

[2] Ματθαίος 27:46. Αραμαϊστί: ܘܠܐܦܝ ܬܫܥ ܫܥܝܢ ܩܥܐ ܝܫܘܥ ܒܩܠܐ ܪܡܐ ܘܐܡܪ ܐܝܠ ܐܝܠ ܠܡܢܐ ܫܒܩܬܢܝ  Ἐβραϊστί: וכעת השעה התשיעית ויצעק ישוע בקול גדול אלי אלי למה שבקתני ותרגומו אלי אלי למה עזבתני׃

49. ΠΡΟΤΟΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ ΤΩΝ ΥΠΕΡΡΕΑΛΙΣΤΩΝ

Ἡ με­γά­λη sala τῶν χο­ρο­ε­σπε­ρί­δων μὲ τοὺς κα­θρέ­πτας ἐ­φω­τί­ζε­το ἀ­πο­κλει­στι­κῶς ὑ­πὸ τοῦ ἀρ­γυ­ρό­χρου σέ­λα­ος τῆς σε­λή­νης, τὸ ὁ­ποῖ­ον δι­ήρ­χε­το μέ­σῳ ὑ­περ­με­γέ­θους, ἐν­τυ­πω­σι­α­κοῦ, ὑ­α­λί­νου θό­λου. Καὶ εἶ­δον εἰς τὸ ἡ­μί­φως καὶ ἐ­θαύ­μα­σα!

Εἶ­δον γυ­μνὰ καὶ ἡ­μί­γυ­μνα, γυ­ναι­κεῖ­α καὶ ἀν­δρι­κὰ σώ­μα­τα αἰ­ω­ρού­με­να μὲ θεί­αν χά­ριν εἰς μέ­γα ὕ­ψος σχη­μα­τί­ζον­τα κυ­μα­τί­ζον δα­κτυ­λι­ο­ει­δὲς ἐ­ρω­τι­κὸν σύμ­πλεγ­μα πε­ρι­στρε­φό­με­νον βρα­δέ­ως! Ἐ­που­ρά­νι­ον ὄρ­γι­ον ἐ­τε­λεῖ­το εἰς τοὺς αἰ­θέ­ρας… ‘Ρί­γος ἠ­σθάν­θην καὶ ἔ­παρ­σιν καὶ με­τα­φυ­σι­κὴν με­ταρ­σί­ω­σιν ἀλ­λὰ καὶ ἄ­με­σον ἐν­το­νω­τά­την στῦ­σιν.

Τὸ δι­ά­πλεγ­μα τῶν σω­μά­των ἐ­νε­θύ­μι­ζεν ζω­γρα­φι­κοὺς δι­α­κό­σμους ὀ­ρο­φῶν ἀ­να­γεν­νη­σι­α­κῶν palazzi, ἀ­να­πα­ρι­στά­νον τὰς ἐ­ρω­το­τρο­πί­ας τῶν ὀ­λυμ­πί­ων θε­ῶν. Ἐ­θαύ­μα­ζον τὴν ποι­κι­λί­αν καὶ πρω­το­τυ­πί­αν τῶν ἐ­ρω­τι­κῶν στά­σε­ων καὶ πε­ρι­πτύ­ξε­ων, ἐ­πι­τυγ­χα­νο­μέ­νων χά­ρις εἰς τὴν ἀ­πο­δέ­σμευ­σιν τῶν σω­μά­των ἐκ τοῦ γη­ί­νου βά­ρους, ἀλ­λὰ κυ­ρί­ως εἰς τὴν ἀ­πε­λευ­θέ­ρω­σιν τῶν ψυ­χῶν ἐκ τῶν ἠ­θι­κῶν δε­σμεύ­σε­ων καὶ κα­νό­νων. Τὰ ἀ­ρα­χνο­ϋ­φῆ φο­ρέ­μα­τα τῶν γυ­ναι­κῶν ἐ­σά­λευ­ον χα­ρι­έν­τως ὡς πέ­πλα με­δου­σῶν, κα­λύ­πτον­τα κι ἀ­πο­κα­λύ­πτον­τα ἐ­ξαι­σί­ους μη­ρούς, ἀ­γλα­οὺς μα­στοὺς καὶ ρο­δί­νους σχι­σμὰς αἰ­δοί­ων ἐν­τός τῶν ὁ­ποί­ων στίλ­βον­τες φαλ­λοὶ πρι­α­πεί­ων ἀν­δρῶν ὠ­λί­σθαι­νον με­θ’ ἁ­βρό­τη­τος εἰς τὸν ῥυθ­μὸν τοῦ βάλς.

Ἐν­τὸς τῆς πλει­ά­δος τῶν δι­ο­νυ­σι­α­στῶν ἀ­νε­γνώ­ρι­σα τὸν ῥω­μα­λέ­ον ἰ­σπα­νὸν κι­νη­μα­το­γρα­φι­στὴν Luis Buñuel (1900-1983) ἐ­νερ­γοῦν­τα βα­θεῖ­αν εἰ­σέ­λα­σιν ἐ­πὶ τῆς βε­βυ­θι­σμέ­νης εἰς ἡ­δο­νι­κὴν ἔκ­στα­σιν δε­σποι­νί­δος Genevieve Straus (1849-1926), τῆς ὁ­ποί­ας οἱ ὡ­ραῖ­οι πλό­κα­μοι ἐ­κυ­μά­τι­ζον ἀ­κτι­νο­ει­δῶς, ἐ­νῷ τὸν μα­στὸν αὐ­τῆς ἐ­μά­λα­ζεν πε­ρι­πα­θῶς ὁ γάλ­λος ποι­η­τὴς Guillaume Apollinaire (1880–1918), ὅ­στις ἔ­χων τὴν πε­ρι­σκε­λί­δα κα­τα­βι­βα­σμέ­νην ἕ­ως τῶν ἀ­στρα­γά­λων προ­σέ­φε­ρεν θυ­σί­αν αἰ­νέ­σε­ως τὸ πέ­ος αὐ­τοῦ εἰς τὴν αὐ­στρι­α­κὴν φω­το­γρά­φον Dora Kallmus, γνω­στὴν ὡς madame D' Ora (1881-1963), ἡ ὁ­ποί­α εἶ­χεν ἐγ­κα­τα­λει­φθῇ ψυ­χῇ τε καὶ σώ­μα­τι εἰς τὸν πε­ώ­δη γάλ­λον συγ­γρα­φέ­α Georges Bataille (1897–1962), τοὺς ὀγ­κώ­δεις ὄρ­χεις τοῦ ὁ­ποί­ου ἐ­κρά­τη δι­ὰ τῆς δε­ξι­ᾶς ἡ ἀ­ναρ­χι­κὴ φε­μι­νί­στρι­α ρω­σὶς Anna Kuliscioff ἢ Kulischov (1857-1925), ἥ­τις δι­ὰ τῆς ἀ­ρι­στε­ρᾶς προ­σέ­φε­ρεν βό­τρυν στα­φυ­λῆς εἰς τὸν κο­ρυ­φαῖ­ον ἰ­δι­κόν μας Ἀν­δρέ­αν Ἐμ­πει­ρί­κον (1901-1975) τὸν ἀ­πο­λαμ­βά­νον­τα ταυ­το­χρό­νως τὴν χα­λα­ρω­τι­κὴν πε­ο­λει­χί­αν τῆς αἰ­σθη­σι­α­κῆς ἰ­τα­λί­δος δη­μο­σι­ο­γρά­φου καὶ κρι­τι­κοῦ τέ­χνης Margherita Sarfatti (1880–1961), ἐ­ρω­μέ­νης τοῦ δι­κτά­το­ρα Benito Mussolini, ἡ ὁ­ποί­α… Καὶ ἡ ἐ­ρω­τι­κὴ ἅ­λυ­σος ἐ­συ­νε­χί­ζε­το μὲ πολ­λὰ ἀ­κό­μη γνω­στὰ ἱ­στο­ρι­κὰ ὀ­νό­μα­τα, τῶν ὁ­ποί­ων ἡ ἁ­πλὴ καὶ μό­νον μνη­μό­νευ­σις θὰ ἀ­πή­τει σε­λί­δας ἐ­πὶ σε­λί­δων...

Ἐ­θε­ώ­ρουν ἔκ­θαμ­βος τὸν δα­κτύ­λι­ον τῶν ἀ­στρο­ναυ­τῶν-βακ­χευ­τῶν ὅ­στις ἐ­λι­κνί­ζε­το κυ­μα­το­ει­δῶς εἰς τὴν ὑ­ψη­ρε­φῆ αἴ­θου­σαν ὡς σι­ω­πη­ρόν, γα­λή­νι­ον ὅ­ρα­μα, ἐ­νῷ ἡ ὀρ­χή­στρα ἐ­πὶ τοῦ δα­πέ­δου ἐ­ξε­τέ­λει μὲ ἄ­ψο­γον τρό­πον τὸ δι­ά­ση­μον βάλς.

«Mon Dieu! Quelle partouse!» ἐ­θαύ­μα­σα.

«Εὑ­ρι­σκό­με­θα εἰς τὴν γα­μό­σφαι­ραν, ἐ­κτὸς πε­δί­ου βα­ρύ­τη­τος καὶ ἠ­θι­κῆς...» ἐ­ξή­γη­σεν ὁ Marcel. «Ἱ­πτά­με­θα full speed πρὸς τὸ ἀ­πρό­ο­πτον καὶ τ’ ἀ­προσ­δό­κη­τον!

http://issuu.com/larrycool/docs/larry_cool_-______________________________________?mode=window

48. Ὁ Συνταγματάρχης Olcott

Τὸ πέ­ος μου ἤρ­χι­σεν νὰ μα­λα­κύ­νη­ται τα­χέ­ως.

«Σᾶς πί­πτει, κύ­ρι­ε! Σᾶς κα­τα­πί­πτει!» ἐ­φώ­να­ξεν πα­νι­κό­βλη­τος ἡ ὑ­περ­βα­ρεῖ­α ἀ­να­βά­της. «Κά­μα­τε κά­τι δι­ό­τι χά­νω τὴν ἐ­πα­φήν!»

Ὁ κα­λό­γη­ρος πε­ρι­έ­στρε­φεν τὸ θυ­μι­α­τή­ρι­ον ὑ­πὲρ τῆς κε­φα­λῆς του -βζι­ίγκ, βζι­ι­ίγκ!- ὡς ἕ­λι­κα ἑ­λι­κο­πτέ­ρου, φω­νά­ζων:

«Ἀ­νορ­θώ­σου δι­ά­ο­λε, ἀ­νορ­θώ­σου!»

Αἱ γυ­ναῖ­κες μὲ τὰ λί­θι­να πρό­σω­πα ἔ­πλε­κον φρε­νι­τω­δῶς. Τὰ pull-over κα­τέ­κλυ­σαν τὸ δω­μά­τι­ον, ἐ­πλή­ρω­σαν τὸν χῶ­ρον καὶ δὲν εἴ­χο­μεν ἀ­έ­ρα ν’ ἀ­να­πνεύ­σω­μεν. Ἀ­πε­θνή­σκω­μεν ἐξ ἀ­σφυ­ξί­ας!

«Τὰ πα­ρά­θυ­ρα, ἐν Χρι­στῷ ἀ­δελ­φοί! Τὰ πα­ρά­θυ­ρα!» ἐ­φώ­να­ξα ἀ­πε­γνω­σμέ­νως.

Ὁ κα­λό­γη­ρος ἤ­νοι­ξεν τὰ πα­ρά­θυ­ρα καὶ τὰ που­λό­βερ ἐ­ξε­χύ­θη­σαν εἰς τοὺς δρό­μους, καὶ εἰ­σε­πνεύ­σα­μεν βρὲ ἀ­δελ­φὲ –οὔφ!

Τό­τε, γκάπ! ἤ­νοι­ξεν ἡ δε­ξι­ὰ θύ­ρα καὶ ἐ­νε­φα­νί­σθη πρω­ί­μως ἀ­φυ­πνι­σθεὶς ὁ συν­ταγ­μα­τάρ­χης Olcott.

«Δι­α­τί κά­μνε­τε τό­σον θό­ρυ­βον;! Εἶ­ναι σχε­δὸν ἀ­δύ­να­τον νὰ κοι­μη­θῇ κα­νείς!» καὶ συ­νει­δη­το­ποι­ή­σας τί ἔ­βλε­πον οἱ ὀ­φθαλ­μοί του   –τὴν ἐ­ρω­μέ­νην του Blavatsky γυ­μνὴν ἐ­π’ ἐ­μοῦ– τὸ πρό­σω­πόν του γέ­γο­νεν κα­τέ­ρυ­θρον καὶ ἐ­κραύ­γα­σεν ὡς νὰ τὸν ἔ­σφα­ζον:

«Ἄ­πι­στη μοι­χα­λίς! Λα­θρό­γα­με Λε­φρέ! Γα­μεῖ­τε τὴν μνη­στήν μου, δό­λι­ε; Ἐν­τὸς τοῦ δι­α­με­ρί­σμα­τός μου;! Κα­θ’ ἥν ὥ­ραν ὑ­πνώτ­τω;!»

Ἡ Blavatsky ἠ­γέρ­θη τε­τρο­μαγ­μέ­νη καὶ ἐ­κρύ­βη εἰς τὸ boudoir της. Ἐκ τοῦ ἀ­νοίγ­μα­τος τῆς θύ­ρας προ­έ­βα­λεν τὴν κε­φα­λήν, λέ­γου­σα:

«Ἀ­γά­πη μου, μᾶς πα­ρε­ξή­γη­σας! Με­τὰ τοῦ κυ­ρί­ου Λε­φρέ, ἠ­ρευ­νού­σα­μεν τὰ ἀρ­χεῖ­α»

«Θά.., θά.., θά...» ἔ­κα­μεν ἐ­κεῖ­νος.

«Ἄν­νι­α­α, τὰ comprimes του! Θὰ πά­θῃ ἐγ­κε­φα­λι­κόν!»

Ἡ Ἄν­νι­α προ­σέ­τρε­ξεν εἰς βο­ή­θει­αν κρα­τοῦ­σα πο­τή­ρι­ον πλῆ­ρες ὕ­δα­τος καὶ κα­τα­πό­τι­α.

«Τὰ ἀν­τι­υ­περ­τα­σι­κά σας δι­σκί­α, κύ­ρι­ε συν­ταγ­μα­τάρ­χα!»

«Ὤ..! Ὤ..! Ὤ­ω..!» ἔ­κα­μνεν οὗ­τος.

Τὸ πρό­σω­πόν του συ­νε­στρέ­φε­το ἕ­ως ὅ­του τὸ στό­μα συ­νήν­τη­σεν τὸ δε­ξι­ὸν οὖς καὶ ὁ ἀ­ρι­στε­ρὸς ὀ­φθαλ­μὸς κα­τέ­βη εἰς τὸ μέ­σον τῆς πα­ρει­ᾶς, ἀ­πο­κτή­σας οὕ­τως μί­αν γε­λοί­αν ἔκ­φρα­σιν τρο­μώ­δους ἠ­λι­θι­ό­τη­τος. Ὁ κορ­μός του ἐ­στρε­βλώ­θη ὠ­μοι­ά­ζων πρὸς πο­λυ­πα­θῆ κορ­μὸν αἰ­ω­νο­βί­ου ἐ­λαί­ας. Ἡ Ἄν­νι­α προ­έ­τει­νεν τὸ πο­τή­ρι­ον καὶ τὰ δι­σκί­α. Ὁ πλη­γεὶς ὑ­πὸ ἐγ­κε­φα­λι­κοῦ ἐ­πει­σο­δί­ου συν­ταγ­μα­τάρ­χης μὲ μί­αν σπα­σμώ­δη, ἀ­νε­ξέ­λεγ­κτον χει­ρο­νο­μί­αν ἐ­τί­να­ξεν μα­κρὰν πο­τή­ρι­ον καὶ δι­σκί­α, κι ἐ­προ­χώ­ρη­σεν πρὸς τὸ μέ­ρος μου μὲ ἀ­πο­τό­μους, τε­θλα­σμέ­νας, δι­α­λει­πού­σας κι­νή­σεις τοῦ κορ­μοῦ καὶ τῶν ἄ­κρων, σύ­ρας τὰ πι­στό­λι­ά του καὶ βάλ­λων μπάμ!-μπούμ! πρὸς πᾶ­σαν κα­τεύ­θυν­σιν. Πα­νι­κό­βλη­τοι ὅ­λοι ἐ­κρύ­βη­σαν ὄ­πι­σθεν τῶν ἐ­πί­πλων. Ὁ συν­ταγ­μα­τάρ­χης ἐ­κόλ­λη­σεν τὰς δι­α­κα­εῖς κάν­νας ἐ­πὶ τοῦ με­τώ­που μου. Εἶ­χον πα­ρα­λύ­σει· ἔ­κλει­σα τοὺς ὀ­φθαλ­μοὺς καὶ ἁ­πλῶς ἀ­νέ­με­νον τὸ μοι­ραῖ­ον. Ὑ­πὸ τὰς πα­ρού­σας συν­θή­κας μό­νον ὁ Ἰ­η­σοῦς Χρι­στὸς ἠ­δύ­να­το νὰ μὲ σώ­σῃ...

http://issuu.com/larrycool/docs/larry_cool_-______________________________________?mode=window