ΑΓΓΕΛΟΙ ΚΑΡΦΩΝΟΝΤΑΙ...

52. Τὸ κοσμικὸν παίγνιον τῆς μικρᾶς Marfa.

2012-02-18T03:31:00.000-08:00

ί ἦτο πάλιν τοῦτο; Εἰς τὰ ὦτα μου ἔφθανεν ἐλαφρύς, ῥυθμικὸς κτύπος. Προσεπάθησα νὰ τὸν ἀγνοήσω. Ἀλλ’ ὅσον προσεπάθουν νὰ μὴν δίδω σημασίαν, τόσον εὐκρινέστερον τὸν ἤκουον, ὡσὰν τὸν ἐγκρατῆ χριστιανὸν ὅστις ὅσον περισσότερον προσπαθεῖ νὰ κρατήσῃ τὴν σκέψιν του μακρὰν τοῦ πειρασμοῦ, τόσον ἐντονωτέρως σκέπτεται αὐτόν.

Τάκ, τὰκ-τάκ, τάκ! ἀντήχει ὡς ἔμμονος ἰδέα ἐντὸς τοῦ ἐγκεφάλου μου. Ἠγέρθην, κατέβην τοὺς ὀρόφους, ἐπέρασα ἀπὸ τὴν reception, τὴν αἴθουσαν μουσικῆς, τὸ ἑστιατόριον, τὰ μαγειρεῖα, τὰς ἀποθήκας, τὰ πλυντήρια... Ἀπόλυτος ἐρημία! Ἅπαντες ἐκοιμῶντο τοιαύτην ὥραν καὶ τὸ ξενοδοχεῖον ἀπέπνεεν τρομακτικὴν ἐντύπωσιν ἐγκαταλελειμμένου οἰκοδομήματος.

Τάκ, τὰκ-τάκ, τάκ!

Ἤνοιξα τὴν θύραν τῶν θερμῶν λουτρῶν. Ὤζεν^{^[1]} χλώριον καὶ οὐρία, ἡ δὲ ἀτμόσφαιρα ἦτο ἀποπνικτικὴ ἐκ τῆς πνιγηρᾶς θερμότητος -αὐχμοῦ. Αἱ ἐγκαταστάσεις ἦσαν παλαιαί, ἐφθαρμέναι καὶ ὀξειδωμέναι. Εἰς τὸ μέσον ὑπῆρχεν μεγάλη, παραλληλεπίπεδος δεξαμενὴ κολυμβήματος, ἐκ τῆς ἐπιφανείας τῆς ὁποίας ἀνεδίδοντο ἀτμοὶ ὡς φαντάσματα. Τὸ ὕδωρ τῆς κολυμβήθρας ἦτο ἀκάθαρτον ἐνῷ ἀσύλληπτον δίκτυον διαθλάσεων καὶ ἀντανακλέσεων ἐκινεῖτο ἀενάως ἐπὶ τῶν λιθοκτίστων τοίχων καὶ τοῦ θόλου τῆς ὑψηρεφοῦς αἰθούσης.

Τάκ, τὰκ-τάκ, τάκ! Ἡ ἠχὼ ἐπολλαπλασίαζεν τοὺς κτύπους.

Εἶδον τότε τὴν μικρὰν Μάρφα, τὴν ψωλώδη ἀνεψιὰν τῆς δουκίσσης Ὀριάν, ἡ ὁποία ἔπαιζεν τὸ ‘κουτσό’, ἐμπηδοῦσα ἐναλλὰξ εἰς τὰς λευκὰς καὶ μελανὰς πλάκας τοῦ ὑγροῦ δαπέδου, καὶ ὁ κρότος τὰκ-τάκ τῶν μποτινιῶν της ἀντήχει εἰς ὁλόκληρον τὸ ξενοδοχεῖον. Καὶ πατοῦσα εἰς λευκὴν πλάκα, «εἶμαι!» ἀνεφώνει, μεταπηδοῦσα δὲ ἀκολούθως εἰς παρακειμένην μέλαιναν, «δὲν εἶμαι!» ἔλεγεν κι ἐξηφανίζετο..!

«Εἶμαι - δὲν εἶμαι, εἶμαι - δὲν εἶμαι,» ἐνεφανίζετο καὶ ἀπηλείφετο κατὰ διαδοχικὴν ἐπανάληψιν.

«Marfa!» ἐφώνησα. Τάκ, τὸ πεῶδες κοράσιον ἐστάθη ἐπὶ λευκῆς πλακὸς κι ἐστράφη πρὸς τὸ μέρος μου. «Τὶ κάμνετε ἐδῶ τοιαύτην προκεχωρημένην ὥραν;!» ἠρώτησα.

«Παίζω.»

«Τί παίζετε;!»

«Τὸ ‘εἶμαι-δὲν εἶμαι’. Πρόκειται περὶ τοῦ κοσμικοῦ παιγνίου τοῦ χρόνου, ὅστις ἐμφανίζει καὶ ἀφανίζει τὰς ἀπειραρίθμους μορφὰς τῆς ζωῆς κατὰ τὴν δίκην αὐτοῦ»

«Φοβοῦμαι ὅτι δὲν σᾶς κατανοῶ.»

«Ἐκπηδῶ ἐκ τοῦ ‘εἶναι’ ἐν τῷ ‘μὴ εἶναι’ καὶ τούμπαλιν, εἰσέρχομαι ἐν τῷ κόσμῳ καὶ ἐξερχομένη αὐτοῦ. Παλινδρομῶ μεταξὺ ὑπάρξεως καὶ ἀνυπαρξίας δι’ ἁλμάτων. Κατελάβατε;»

«Ὄχι· πῶς ἀφανίζεσαι ἐκ περιτροπῆς καὶ κατόπιν παρουσιάζεσαι ἐκ νέου;»

«Μὰ εἶναι ἁπλοῦν, καλὲ κύριε. Τὴν μίαν στιγμὴν εἶμαι παροῦσα καὶ τὴν ἑπομένην ἀποῦσα κατὰ διαμοιβήν. Πατῶ δηλαδὴ εἰς τὰς στιγμάς, ζῶ πάντοτε εἰς τὸ παρόν, ἐν ἀντιθέσει πρὸς ἐσᾶς ὅστις πλανᾶσθε ὁτὲ μὲν εἰς τὸ παρελθόν, ὁτὲ δὲ εἰς τὸ μέλλον καὶ οὐδέποτε ἵστασθε ἐπὶ τοῦ παρόντος.»

[1] βρωμοκοποῦσε

http://issuu.com/larrycool/docs/larry_cool_-______________________________________?mode=window

51. Ἡ ἐκτέλεσις τοῦ Κυρίου ἡμῶν.

2012-02-05T08:17:00.000-08:00

«Διψῶ..,» ἐψιθύρισεν ὁ Κύριος.

«Διψᾶ! Διψᾶ!» ἐφώναξεν ἐν ἐξάψει ἡ μικρὰ Marfa πρὸς τὸν θεῖον αὐτῆς Olcott, δακτυλοδεικνύουσα τὸν Χριστόν.

Ὁ ὑπεραιμικὸς ἀξιωματικὸς ἀπηξήρτησεν τὸ μέγα τυφέκιον –νταλιάνι ἦτο– ἐκ τοῦ ὤμου του καὶ γονυπετήσας ἐδίδαξεν εἰς τὴν κορασίδα τὴν τέχνην τῆς σκοπευτικῆς.

Μπαμ! ἡ μικρά, καὶ ἡ ἀριστερὰ παλάμη τοῦ Χριστοῦ διελύθη εἰς αἱμάτινον νέφος.

«Χο-χο-χο! Bravo, bravo!» τὴν ἐπῄνεσεν ὁ θεῖος Olcott διὰ τὴν εὐστοχίαν της.

Εἶχα μείνει ἄναυδος!

«Διατί πυροβολεῖτε τὸν Χριστόν μας;!» ἠρώτησα τὴν ἑξαετῆ κορασίδα.

«Τὸν μισῶ.»

«Μισεῖτε Αὐτὸν ὅστις ἐσταυρώθη διὰ τὴν σωτηρίαν ἡμῶν;!»

«Ναί, Αὐτόν· διότι μᾶς ἐξηπάτησεν ἐκμεταλλευθεὶς τὸν πόθον μας δι’ ἓν καλύτερον μέλλον. Εὐηγγελίσθη τὴν ἐλπίδα, πλὴν ὅμως εἴμεθα ἀπηλπισμένοι εἴπερ ποτέ· ὑπεσχέθη σκοπὸν καὶ νόημα εἰς τὴν ζωήν μας, ἀλλὰ ζῶμεν εἰς μάτην κι ἀσκόπως. Δυσπιστῶμεν πλέον εἰς ὁποιονδήποτε ἐμφανιζόμενον μεσσίαν, καὶ τὸν φονεύομεν ἐκ τῶν προτέρων διὰ νὰ μὴν ἀπογοητευθῶμεν ἐκ τῶν ὑστέρων. Οὐδένα προσμένομεν καὶ τίποτε δὲν προσδοκῶμεν.»

«Ἀλλὰ νεαρά μου, πῶς θὰ ζήσητε ἄνευ ἀξιῶν καὶ προτύπων;»

«Ὤ, monsieur εἶσθε λοιπὸν τόσον ἀφελής; Ἡ ἐποχὴ τῶν ἰδεωδῶν παρῆλθεν ἀνεπιστρεπτί· δὲν τὸ ἐπληροφορήθητε; Ἠμεῖς οἱ νέοι δὲν ἔχομεν ἰδανικὰ κι ὁράματα, δεν ὀνειρευόμεθα πλέον· ἡ ζωή μας εἶναι τόσον μαύρη, ὅσον καὶ ὁ ἄνευ ὀνείρων ὕπνος μας. Σχίζομεν τὰς σάρκας μας μὲ τοὺς ὄνυχάς μας καὶ τρεφόμεθα διὰ τῶν ἰδίων μας τῶν σπλάγχνων· ἀντιλαμβάνεσθε τί σᾶς λέγω;»

Φόβος μὲ κατέλαβεν διακρίνων ἐν τοῖς ὀφθαλμοῖς τῆς παιδὸς τραγικὴν λάμψιν παρανοϊκοῦ κυνισμού.

«Διψῶ..,» ὑπενθύμισεν τὴν παρουσίαν Του μὲ ἐσβησμένην φωνήν.

Ἡ μικρὰ ὕψωσεν ἐκ νέου τὸ νταλιάνι καὶ μπάμ..! ἡ τιμία κεφαλὴ τοῦ Κυρίου ἀπεκόπη, ἐκύλησεν θορυβωδῶς ἐπὶ τῆς ἐπικλινοῦς στέγης, τὸ πλῆθος παραμερίζον ἐσχημάτισεν δίοδον ἵνα διέλθῃ ἡ ἁγία κάρα, τὸ ἅγιον λείψανον ἔπεσεν εἰς τὸ κενὸν καί, προσκροῦσαν ἐπὶ τοῦ boulevard Raspail ἐθραύσθη μὲ ὑπόκωφον, φρικτὸν ἦχον, τῶν μυελῶν διασκορπισθέντων ἐπὶ τοῦ ἀσφαλτοστρώματος.

«Τετέλεσται,» ἐσχολίασεν ἀπαθῶς ἡ παῖς, καὶ φέρουσα τὸ κυνηγητικὸν κέρας εἰς τὰ ὠχρά της χείλη ἐβόησεν ἅπαξ, ἐνῷ ὁ θεῖος Olcott ἐπεβράβευσεν τὴν ἐπιτυχῆ της προσπάθειαν διὰ μικροῦ γλυκίσματος.

Μπάμ, μπούμ! Μπάμ, μπούμ! Ἐξ ὅλων τῶν σημείων τῆς πόλεως ἠκούοντο τώρα πυροβολισμοὶ καὶ πανηγυρικοὶ ἦχοι κυνηγητικῶν κόρνων. Παντοῦ, εἰς ὅλας τὰς στέγας, οἱ παῖδες ἐφόνευον τοὺς ἐπὶ τῶν κεραιῶν ἐσταυρωμένους Χριστούς.

Τότε εἰς τὸν βαθέως χαλκοπράσινον οὐρανὸν ἐνεφανίσθη πλέον βραδέως τεράστιον, ἡμιδιαφανὲς κῆτος -μέγας ῥοφὸς ἦτο- φέρων τὴν ἐπιγραφὴν ‘ΙΧΘΥΣ’^{^[1]} ἐπ’ ἀμφοτέρων τῶν πλευρῶν αὐτοῦ. Ἐκοιτάζομεν κεχηνότες τὸ μέγα θαῦμα· καὶ ἐννοήσαντες τὸ θεϊκὸν σημεῖον ἐκλίναμεν τὰς κεφαλὰς κι ἀπεκαλύφθημεν μετ’ εὐλαβείας.

Βροντὴ ἠκούσθη αἴφνης, καὶ ἰδοὺ τὸ καταπέτασμα τοῦ ν(α)οῦ μου ἐσχίσθη δίχα καὶ τελείως, καὶ οἱ ὀγκοπάγοι των πόλων ἐτήχθησαν, καὶ οἱ κρουνοὶ τ’ οὐρανοῦ ἤνοιξαν, καὶ αἱ ὁδοὶ τῶν Παρισίων μετετράπησαν εἰς βαθεῖς, ὁρμητικοὺς ποταμούς, καὶ ἐπὶ τῶν στεγῶν οἱ ἄνθρωποι ὠλοφύροντο καὶ ὠδύροντο καὶ ἐστηθοκοποῦντο τίλλοντες τὰς τρίχας τῶν κεφαλῶν αὐτῶν· καὶ ἔρριπταν τὰ ζῷα των εἰς τὸ κενόν, καὶ αἱ ἀγελάδες ἐμυκῶντο, οἱ κύνες ὑλάκτουν, αἱ γαλαῖ ἐμιαούριζον, οἱ ἀλέκτορες ἐλάλουν, καὶ τέλος ἐπήδων καὶ οἱ ἴδιοι ἐν ἑξάλλῳ καὶ ἀλλοφροσύνῃ –ἂχ μωρὲ Σουλιώτισσες, ἂχ κυρα-Φροσύνη! Τὰ δὲ ὀρφανὰ ἔκλαιον σπαρακτικῶς, καὶ ἐν ὀλίγοις φρενῖτις, παράνοια καὶ μέγα πανδαιμόνιον ἐπεκράτουν.

http://issuu.com/larrycool/docs/larry_cool_-______________________________________?mode=window

[1] Αρκτικόλεκτον των λέξεων: ‘Ιησούς Χριστός Θεού Υιός Σωτήρ’

50. Ἡ σταύρωσις τοῦ κυρίου ἡμῶν Ίησοῦ Χριστοῦ

2012-01-13T07:41:00.000-08:00

Μετὰ ἀπὸ πολύωρον, κοπιαστικήν, ἀνοδικὴν πορείαν, ἐξήλθομεν ἐπιτέλους εἰς τὴν ἐπικινδύνως ἐπικλινῆ στέγην τοῦ ξενοδοχείου.

Λυκόφως, περὶ λύχνων ἀφάς^{^[1]}. Εἰς τὸν τεφρὸν οὐρανὸν τῆς μεγαλουπόλεως εἶχον ἀπομείνει ὀλίγα ἰώδη ῥάκη νεφῶν ὡς μολυσματική, θανατηφόρος ἀσθένεια, ἐνῷ χαμηλῶς εἰς τὸν ὁρίζοντα ὑπῆρχεν ἔντονος μεταλλικὴ λάμψις τέμνουσα ἐν τῷ μέσῳ τοὺς ὀφθαλμοὺς ὡς ξυριστικὴ λεπίς.

Καὶ τότε εἶδον –ὤ, εἶδον ἐπὶ τῶν κεραιῶν τῶν τηλεοράσεων εἰς τὰς στέγας τῶν Παρισίων, χιλιάδας ἐσταυρωμένους Ἰησοῦς Χριστοὺς ταλαντευομένους ὑπὸ τοῦ ἀνέμου καὶ τοῦ ἰδίου βάρους των.

Καὶ ἐξ ὅλων τῶν σημείων τῆς πρωτευούσης ἠκούοντο σποραδικῶς οἱ ἐκ βάθους ψυχῆς στεναγμοὶ τῶν ἐσταυρωμένων:

-«Ἠλί, ἠλιιί…» –ὤοοπ! αἱ λεπταὶ καὶ ὑψηλαὶ κεραῖαι ἐλύγιζον πρὸς μίαν κατεύθυνσιν, καὶ τείνουσαι ὤοοπ! πρὸς τὴν ἀντίθετον, «λαμὰ σαβαχθανιιί…»^{^[2]}.

-«Ἠλί, ἠλιιί…» –ὤοοπ! «λαμὰ σαβαχθανιιί…»

Καὶ κοιτάζων τὴν θέαν ἀφ’ ὑψηλοῦ, ἀνεγνώρισα τὸν πύργον τοῦ Eiffel, τὴν Notre Dame, τὸ Louvre.., ἐπὶ τῶν στεγῶν τῶν ὁποίων εἶχον ἀνέλθει γυναῖκες καὶ ἄνδρες, ἵνα πανηγυρίσωσιν τὴν σταύρωσιν τῶν χιλιάδων ἡμῶν Σωτήρων. Καὶ μετ’ αὐτῶν εἶχον ἀνεβάσει εἰς τὰς στέγας καὶ τὰ οἰκόσιτα ζῷα των, ἀλέκτορας, γαλάς, κύνας, ἀλλὰ καὶ βοοειδῆ καὶ τράγους καὶ ἵππους.

Ὁ ἑκατόνταρχος Ὄλκοτ διέταξεν τὰς δύο δερματοσφίκτους λεσβίας Ἄϊκο καὶ Χάλα νὰ δέσωσιν τὸν ἰδικόν μας Χριστὸν ἐπὶ τῆς κεραίας καὶ κατόπιν ὅλοι ὁμοῦ ὑπὸ τῶν ῥυθμικῶν παραγγελμάτων του –ἔ, ὄωπ! ἔ, ὄωπ!– τῇ βοηθείᾳ σχοινίων, τὸν ὑψώσαμεν καὶ τὸν ἐπακτώσαμεν σταθερῶς ἐπὶ τῆς κορυφῆς τῆς στέγης.

http://issuu.com/larrycool/docs/larry_cool_-______________________________________?mode=window

[1] την ώρα που ανάβουνε τα λυχνάρια

[2] Ματθαίος 27:46. Αραμαϊστί: ܘܠܐܦܝ ܬܫܥ ܫܥܝܢ ܩܥܐ ܝܫܘܥ ܒܩܠܐ ܪܡܐ ܘܐܡܪ ܐܝܠ ܐܝܠ ܠܡܢܐ ܫܒܩܬܢܝ Ἐβραϊστί: וכעת השעה התשיעית ויצעק ישוע בקול גדול אלי אלי למה שבקתני ותרגומו אלי אלי למה עזבתני׃

49. Πρωτοχρονιὰ μετὰ τῶν ὑπερρεαλιστῶν

2011-12-30T12:18:00.000-08:00

Ἡ μεγάλη sala τῶν χοροεσπερίδων μὲ τοὺς καθρέπτας ἐφωτίζετο ἀποκλειστικῶς ὑπὸ τοῦ ἀργυρόχρου σέλαος τῆς σελήνης, τὸ ὁποῖον διήρχετο μέσῳ ὑπερμεγέθους, ἐντυπωσιακοῦ, ὑαλίνου θόλου. Καὶ εἶδον εἰς τὸ ἡμίφως καὶ ἐθαύμασα!

Εἶδον γυμνὰ καὶ ἡμίγυμνα, γυναικεῖα καὶ ἀνδρικὰ σώματα αἰωρούμενα μὲ θείαν χάριν εἰς μέγα ὕψος σχηματίζοντα κυματίζον δακτυλιοειδὲς ἐρωτικὸν σύμπλεγμα περιστρεφόμενον βραδέως! Ἐπουράνιον ὄργιον ἐτελεῖτο εἰς τοὺς αἰθέρας… ‘Ρίγος ἠσθάνθην καὶ ἔπαρσιν καὶ μεταφυσικὴν μεταρσίωσιν ἀλλὰ καὶ ἄμεσον ἐντονωτάτην στῦσιν.

Τὸ διάπλεγμα τῶν σωμάτων ἐνεθύμιζεν ζωγραφικοὺς διακόσμους ὀροφῶν ἀναγεννησιακῶν palazzi, ἀναπαριστάνον τὰς ἐρωτοτροπίας τῶν ὀλυμπίων θεῶν. Ἐθαύμαζον τὴν ποικιλίαν καὶ πρωτοτυπίαν τῶν ἐρωτικῶν στάσεων καὶ περιπτύξεων, ἐπιτυγχανομένων χάρις εἰς τὴν ἀποδέσμευσιν τῶν σωμάτων ἐκ τοῦ γηίνου βάρους, ἀλλὰ κυρίως εἰς τὴν ἀπελευθέρωσιν τῶν ψυχῶν ἐκ τῶν ἠθικῶν δεσμεύσεων καὶ κανόνων. Τὰ ἀραχνοϋφῆ φορέματα τῶν γυναικῶν ἐσάλευον χαριέντως ὡς πέπλα μεδουσῶν, καλύπτοντα κι ἀποκαλύπτοντα ἐξαισίους μηρούς, ἀγλαοὺς μαστοὺς καὶ ροδίνους σχισμὰς αἰδοίων ἐντός τῶν ὁποίων στίλβοντες φαλλοὶ πριαπείων ἀνδρῶν ὠλίσθαινον μεθ’ ἁβρότητος εἰς τὸν ῥυθμὸν τοῦ βάλς.

Ἐντὸς τῆς πλειάδος τῶν διονυσιαστῶν ἀνεγνώρισα τὸν ῥωμαλέον ἰσπανὸν κινηματογραφιστὴν Luis Buñuel (1900-1983) ἐνεργοῦντα βαθεῖαν εἰσέλασιν ἐπὶ τῆς βεβυθισμένης εἰς ἡδονικὴν ἔκστασιν δεσποινίδος Genevieve Straus (1849-1926), τῆς ὁποίας οἱ ὡραῖοι πλόκαμοι ἐκυμάτιζον ἀκτινοειδῶς, ἐνῷ τὸν μαστὸν αὐτῆς ἐμάλαζεν περιπαθῶς ὁ γάλλος ποιητὴς Guillaume Apollinaire (1880–1918), ὅστις ἔχων τὴν περισκελίδα καταβιβασμένην ἕως τῶν ἀστραγάλων προσέφερεν θυσίαν αἰνέσεως τὸ πέος αὐτοῦ εἰς τὴν αὐστριακὴν φωτογράφον Dora Kallmus, γνωστὴν ὡς madame D' Ora (1881-1963), ἡ ὁποία εἶχεν ἐγκαταλειφθῇ ψυχῇ τε καὶ σώματι εἰς τὸν πεώδη γάλλον συγγραφέα Georges Bataille (1897–1962), τοὺς ὀγκώδεις ὄρχεις τοῦ ὁποίου ἐκράτη διὰ τῆς δεξιᾶς ἡ ἀναρχικὴ φεμινίστρια ρωσὶς Anna Kuliscioff ἢ Kulischov (1857-1925), ἥτις διὰ τῆς ἀριστερᾶς προσέφερεν βότρυν σταφυλῆς εἰς τὸν κορυφαῖον ἰδικόν μας Ἀνδρέαν Ἐμπειρίκον (1901-1975) τὸν ἀπολαμβάνοντα ταυτοχρόνως τὴν χαλαρωτικὴν πεολειχίαν τῆς αἰσθησιακῆς ἰταλίδος δημοσιογράφου καὶ κριτικοῦ τέχνης Margherita Sarfatti (1880–1961), ἐρωμένης τοῦ δικτάτορα Benito Mussolini, ἡ ὁποία… Καὶ ἡ ἐρωτικὴ ἅλυσος ἐσυνεχίζετο μὲ πολλὰ ἀκόμη γνωστὰ ἱστορικὰ ὀνόματα, τῶν ὁποίων ἡ ἁπλὴ καὶ μόνον μνημόνευσις θὰ ἀπήτει σελίδας ἐπὶ σελίδων...

Ἐθεώρουν ἔκθαμβος τὸν δακτύλιον τῶν ἀστροναυτῶν-βακχευτῶν ὅστις ἐλικνίζετο κυματοειδῶς εἰς τὴν ὑψηρεφῆ αἴθουσαν ὡς σιωπηρόν, γαλήνιον ὅραμα, ἐνῷ ἡ ὀρχήστρα ἐπὶ τοῦ δαπέδου ἐξετέλει μὲ ἄψογον τρόπον τὸ διάσημον βάλς.

«Mon Dieu! Quelle partouse!» ἐθαύμασα.

«Εὑρισκόμεθα εἰς τὴν γαμόσφαιραν, ἐκτὸς πεδίου βαρύτητος καὶ ἠθικῆς...» ἐξήγησεν ὁ Marcel. «Ἱπτάμεθα full speed πρὸς τὸ ἀπρόοπτον καὶ τ’ ἀπροσδόκητον!

http://issuu.com/larrycool/docs/larry_cool_-______________________________________?mode=window

48. Ὁ Συνταγματάρχης Olcott

2011-12-16T03:25:00.000-08:00

Τὸ πέος μου ἤρχισεν νὰ μαλακύνηται ταχέως.

«Σᾶς πίπτει, κύριε! Σᾶς καταπίπτει!» ἐφώναξεν πανικόβλητος ἡ ὑπερβαρεῖα ἀναβάτης. «Κάματε κάτι διότι χάνω τὴν ἐπαφήν!»

Ὁ καλόγηρος περιέστρεφεν τὸ θυμιατήριον ὑπὲρ τῆς κεφαλῆς του -βζιίγκ, βζιιίγκ!- ὡς ἕλικα ἑλικοπτέρου, φωνάζων:

«Ἀνορθώσου διάολε, ἀνορθώσου!»

Αἱ γυναῖκες μὲ τὰ λίθινα πρόσωπα ἔπλεκον φρενιτωδῶς. Τὰ pull-over κατέκλυσαν τὸ δωμάτιον, ἐπλήρωσαν τὸν χῶρον καὶ δὲν εἴχομεν ἀέρα ν’ ἀναπνεύσωμεν. Ἀπεθνήσκωμεν ἐξ ἀσφυξίας!

«Τὰ παράθυρα, ἐν Χριστῷ ἀδελφοί! Τὰ παράθυρα!» ἐφώναξα ἀπεγνωσμένως.

Ὁ καλόγηρος ἤνοιξεν τὰ παράθυρα καὶ τὰ πουλόβερ ἐξεχύθησαν εἰς τοὺς δρόμους, καὶ εἰσεπνεύσαμεν βρὲ ἀδελφὲ –οὔφ!

Τότε, γκάπ! ἤνοιξεν ἡ δεξιὰ θύρα καὶ ἐνεφανίσθη πρωίμως ἀφυπνισθεὶς ὁ συνταγματάρχης Olcott.

«Διατί κάμνετε τόσον θόρυβον;! Εἶναι σχεδὸν ἀδύνατον νὰ κοιμηθῇ κανείς!» καὶ συνειδητοποιήσας τί ἔβλεπον οἱ ὀφθαλμοί του –τὴν ἐρωμένην του Blavatsky γυμνὴν ἐπ’ ἐμοῦ– τὸ πρόσωπόν του γέγονεν κατέρυθρον καὶ ἐκραύγασεν ὡς νὰ τὸν ἔσφαζον:

«Ἄπιστη μοιχαλίς! Λαθρόγαμε Λεφρέ! Γαμεῖτε τὴν μνηστήν μου, δόλιε; Ἐντὸς τοῦ διαμερίσματός μου;! Καθ’ ἥν ὥραν ὑπνώττω;!»

Ἡ Blavatsky ἠγέρθη τετρομαγμένη καὶ ἐκρύβη εἰς τὸ boudoir της. Ἐκ τοῦ ἀνοίγματος τῆς θύρας προέβαλεν τὴν κεφαλήν, λέγουσα:

«Ἀγάπη μου, μᾶς παρεξήγησας! Μετὰ τοῦ κυρίου Λεφρέ, ἠρευνούσαμεν τὰ ἀρχεῖα»

«Θά.., θά.., θά...» ἔκαμεν ἐκεῖνος.

«Ἄννιαα, τὰ comprimes του! Θὰ πάθῃ ἐγκεφαλικόν!»

Ἡ Ἄννια προσέτρεξεν εἰς βοήθειαν κρατοῦσα ποτήριον πλῆρες ὕδατος καὶ καταπότια.

«Τὰ ἀντιυπερτασικά σας δισκία, κύριε συνταγματάρχα!»

«Ὤ..! Ὤ..! Ὤω..!» ἔκαμνεν οὗτος.

Τὸ πρόσωπόν του συνεστρέφετο ἕως ὅτου τὸ στόμα συνήντησεν τὸ δεξιὸν οὖς καὶ ὁ ἀριστερὸς ὀφθαλμὸς κατέβη εἰς τὸ μέσον τῆς παρειᾶς, ἀποκτήσας οὕτως μίαν γελοίαν ἔκφρασιν τρομώδους ἠλιθιότητος. Ὁ κορμός του ἐστρεβλώθη ὠμοιάζων πρὸς πολυπαθῆ κορμὸν αἰωνοβίου ἐλαίας. Ἡ Ἄννια προέτεινεν τὸ ποτήριον καὶ τὰ δισκία. Ὁ πληγεὶς ὑπὸ ἐγκεφαλικοῦ ἐπεισοδίου συνταγματάρχης μὲ μίαν σπασμώδη, ἀνεξέλεγκτον χειρονομίαν ἐτίναξεν μακρὰν ποτήριον καὶ δισκία, κι ἐπροχώρησεν πρὸς τὸ μέρος μου μὲ ἀποτόμους, τεθλασμένας, διαλειπούσας κινήσεις τοῦ κορμοῦ καὶ τῶν ἄκρων, σύρας τὰ πιστόλιά του καὶ βάλλων μπάμ!-μπούμ! πρὸς πᾶσαν κατεύθυνσιν. Πανικόβλητοι ὅλοι ἐκρύβησαν ὄπισθεν τῶν ἐπίπλων. Ὁ συνταγματάρχης ἐκόλλησεν τὰς διακαεῖς κάννας ἐπὶ τοῦ μετώπου μου. Εἶχον παραλύσει· ἔκλεισα τοὺς ὀφθαλμοὺς καὶ ἁπλῶς ἀνέμενον τὸ μοιραῖον. Ὑπὸ τὰς παρούσας συνθήκας μόνον ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς ἠδύνατο νὰ μὲ σώσῃ...

http://issuu.com/larrycool/docs/larry_cool_-______________________________________?mode=window

47. Οἱ ἑλληνορθόδοξοι αὐνανισταὶ

2011-12-02T00:52:00.000-08:00

Ἐκοίταξα τὸ ὡρολόγιόν μου. Αἱ ὧραι ἦσαν εἰκοσιτέσσαρες καὶ δέκα πρώτα λεπτά. Εἶχον καθυστερήσει εἰς τὴν συνέντευξιν καὶ ἐτάχυνον τὸ βῆμα. Διερχόμενος ἔξωθεν τοῦ διαμερίσματος τῆς δουκίσσης ἤκουσα τὴν φωνήν της ἐν μέσῳ λυγμών:

«Σοδομίσατέ με διαβολικὴ ἀνεψιά, φαλλοφόρον κοράσιον. Ἐμπρὸς πριγκίπισσα τοῦ ἐρέβους, ὠθήσατε τό κτῆνος βαθέως κι ἰσχυρῶς! Ἄαχ, ἐνδίδω ἡ ἀδύναμος· ἐνδίδω εἰς τὴν σατανικὴν διαστροφὴν καὶ μετανοοῦσα κατόπιν βασανίζομαι ἐκ τῶν τύψεων καὶ τιμωρῶ τὸ ἁμαρτωλόν μου σῶμα. Εἶμ’ ἕρμαιον καὶ ὑποχείριόν σας, μ’ ἐξουσιάζητε ἀπολύτως· κατηραμένη νὰ ’σθε...

»Κι ὁ καλός μου δοὺξ ὑπνώττει παραπλεύρως μακαρίως -ἄαχ! καὶ οὐδὲν ὑποψιάζεται ὁ ἀφελής.»

«Αὐτὸν θα τὸν σοδομίσω κατόπιν»

Ἀπεχώρησα τεταραγμένος ἐξ ὅσων ἀποκαλυπτικῶν ἤκουσα, καὶ ὀλίγον μακρύτερον ἐστάθην ἐνώπιον τῆς θύρας τῆς madame Blavatsky καί, τακτοποιήσας τὴν κόμην μου ἔκρουσα ἐλαφρῶς.

«Ἐμπρὸς» ἠκούσθη ἔσωθεν καὶ εἰσῆλθον διστακτικῶς.

Βαρεῖαν λιποθυμικὴν ὀσμὴν νάρδου^{^[1]} καὶ μυρόλης ὠσφράνθην· ὁ χῶρος ὑπὸ δεκάδων κηρίων ἐφωτίζετο, καὶ ψαλμωδίας ἤκουσα· καὶ συνηθίσαντες οἱ ὀφθαλμοί μου εἰς τὸ ἡμίφως διέκρινον ἐπὶ δερματίνου ἀνακλίνδρου τὴν ὑπέρσαρκον νύμφην Blavatsky θωπεύουσα ἀφηρημένη τὸ δασύμαλλον αἰδοῖον της, ἐνῷ ὁ Ῥῶσος καλόγηρος Σαμουήλ –Самуил τὴν ἐθυμίαζεν διὰ παραισθητικοῦ θυμιάματος καὶ ταυτοχρόνως διηύθυνεν μικτὴν ὀκταμελῆ χορωδίαν μὲ τὴν ἐπωνυμίαν ‘Ἑλληνορθόδοξοι Αὐνανισταὶ’ ἀποτελουμένην ἐκ τεσσάρων ἀνδρῶν καὶ τῶν ἰσαρίθμων συζύγων των ψαλλόντων, ‘Σῶσον Κύριε τὸν λαόν Σου...’ Οἱ ἐπισήμως ἐνδεδυμένοι ἄνδρες ὑμνῳδοὶ ἔχοντες ἐξαγάγει τὰ μακρά των πέη ηὐνανίζοντο εἰς τὸν ῥυθμὸν συντόνως, ἐνῷ αἱ ἔμπροσθεν αὐτῶν σύζυγοί των μὲ μαρμάρινα πρόσωπα ἔπλεκον μάλλινα κολόβια.

Ἱστάμην ἀμήχανος περὶ τὸ μέσον τοῦ εὐρυχώρου δωματίου. Πολυτελῆ βαθυπράσινα μαροκὲν καὶ βελβετίνες εἰς ἀποχρώσεις ὠξειδωμένου χαλκοῦ ἐκάλυπτον τοὺς τοίχους καὶ τὴν ὀροφὴν ἐνῷ τὰ πέλματά μου ἐβυθίζοντο ἐντὸς περσικῶν, χειροποιήτων ταπήτων.

Εἰς μίαν γωνίαν ἔκειντο ὡς λεοπαρδάλεις τρεῖς νεαραὶ ἡμίγυμνοι ἐξωτικαὶ παρθένοι, ἐπιδιδόμεναι εἰς σκανδαλώδεις περιπτύξεις, δεδεμέναι ἐκ τοῦ λαιμοῦ διὰ χρυσῶν ἁλύσεων εἰς δακτύλιον ἐστερεωμένον εἰς τὸν τοῖχον.

http://issuu.com/larrycool/docs/larry_cool_-______________________________________?mode=window

[1] αιθέριον έλαιον παραγόμενον εκ του φυτού βαλεριάνα έχον καταπραϋντικάς ιδιότητας

46. Τὰ ἀνομολόγητα βίτσια τῆς ἀριστοκρατίας

2011-11-18T07:10:00.000-08:00

Ἀντελήφθην τότε ὅτι κάτι περίεργον συνέβαινεν: Ἐπὶ τῆς ὑαλίνης ἐπιφανείας τοῦ παραθύρου ἔβλεπον τὸ εἴδωλον τῆς Μάρφα, τῆς ἑξαετοῦς ἀνεψιᾶς τῆς δουκίσσης, ἡ ὁποία λανθάνουσα τῆς προσοχῆς ὅλων, εἶχεν ἀπομακρυνθῇ ἀθορύβως καὶ εἶχεν σταθῇ ὄπισθεν τοῦ βαρέως βελουδίνου παραπετάσματος εἰς τοιοῦτον σημεῖον ὥστε διεκρίνετο μόνον ἐκ τῆς θέσεως τῆς δουκίσσης ἥτις ἐκάθητο ἐκ δεξιῶν μου. Τὸ παράξενον κοράσιον εἶχεν καθηλώσει τὴν ὡραίαν δούκισσαν Ὀριὰν διὰ τοῦ μαγνητικοῦ του βλέμματος. Καὶ τότε ἡ κορασὶς –ἀγνοοῦσα ὅτι βλέπω τὸ εἴδωλον της– ἤρχισεν ν’ ἀνασηκώνῃ βραδέως τὸ μελανόν της φόρεμα, ἕως ὅτου ἐφανέρωσεν πλήρως –θεέ μου!– ἕναν μεγάλον ψῶλον ὀγκωδέστερον τοῦ ἰδικοῦ μου καὶ δύο μαλλωτοὺς ὄρχεις – χυδαϊστί, δυὸ τριχωτὰ καλαμπαλίκια! Ἔφριξα εἰς τὴν θέαν τοῦ τέρατος. Πλέον δὲν ἥμην εἰς θέσιν νὰ παρακολουθήσω τί μοῦ ἔλεγεν ἡ madame Blavatsky.

Ἡ μικρὰ ψωλαροῦ ἐπέστρεψεν εἰς τὴν θέσιν της, καὶ τὴν ἤκουσα ψιθυρίζoυσαν εἰς τὸ οὖς τῆς δουκίσσης:

«Θὰ ἔλθω περὶ τὸ μεσονύκτιον.»

«Ἄ, ὄχι· ὄχι πάλιν, μὴν ἔλθετε,» ἠρνήθη με ἐσβεσμένην φωνὴν ἡ ἁγνὴ δούκισσα. «Πρέπει να διακόψωμεν αὐτὴν τὴν ἀνάρμοστον καὶ διεστραμμένην σχέσιν. Εἶμαι θεία σας, ὥριμος γυνὴ ὕπανδρος, καὶ εἶσθε ἑξαετὴς κορασίς, ἀνεψιά μου.»

«Θὰ ἔλθω καὶ θὰ σᾶς βιάσω παρὰ φύσιν καὶ κατ’ ἐπανάληψιν,» ἠπείλησεν με σκληρότητα τὸ μικρὸν τέρας.

«Σᾶς ἱκετεύω, ἀπελευθερώσατέ με ἐκ τῆς ἐρωτικῆς δουλείας εἰς τὴν ὁποίαν μὲ κρατεῖται διὰ σκοτεινῶν μαγγανειῶν... Ἔλεος, παύσατε πλέον νὰ ἀσκῆτε ἐπάνω μου τὰς σατανικάς σας δυνάμεις.»

«Τοῦτο τὸ φιαλίδιον περιέχει βερονάλη. Φροντίσατε να τὴν πίῃ ὁ δοὺξ ὥστε νὰ μὴν μᾶς ἐνοχλήσῃ,» εἶπεν ἡ μικρὰ ψωλαροῦ.

Εἶχον μείνει ἐνεός μὲ αὐτὰ τὰ ὁποῖα εἶδον οἱ ὀφθαλμοί μου καὶ ἤκουσαν τὰ ὦτα μου! Εἶχον ἀκούσει βεβαίως ὅτι ἡ διαστροφὴ βρίθει εἰς τοὺς κόλπους τῆς ἀριστοκρατίας, ἀλλὰ εἰς τοιοῦτον βαθμὸν δὲν τὸ ἐφανταζόμην.

http://issuu.com/larrycool/docs/larry_cool_-______________________________________?mode=window

45. Ἡ ὀργῶσα εἰσαγγελεὺς

2011-11-03T08:42:00.000-07:00

Ἡ

οἰστρηλατουμένη μαινάς, ἐξεδύθη κατεσπευσμένως τῶν ἱματίων της –σχεδὸν διαρήξασα αυτά– κι ἔπεσεν εἰς τὴν κλίνην, μὴ ἐνοχλουμένη ἐκ τῆς παρουσίας τοῦ δευθυντοῦ, ὅστις ὅλως περιέργως παρέμενεν καὶ δεν ἀπεχώρει.

«Ἐμπρὸς διεστραμμένε ἐραστά,» εἶπεν· «τηρήσατε τὴν συμφωνίαν μας εἰς τὸ ἀκέραιον καὶ μετ’ αὐταπαρνήσεως! Ἰδοὺ τὸ ἀνοικτόν, δονούμενον αἰδοῖον μου! Σᾶς τὸ προσφέρω ὁλοψύχως, ἄνευ ὅρων καὶ ἐπιφυλάξεων· καταγαμήσατέ το· γαμήσατε αὐτὸ σφοδρῶς καὶ ἀδιαλείπτως.»

«Εἶσθε ἀπολύτως σαφής, madame.»

Ἐδίσταζον...

«Τί ἀναμένετε, λοιπόν; Εἶναι κατεπείγουσα εἰσαγγελικὴ ἐντολή,» εἶπεν εἰς τόνον μὴ ἐπιδεχόμενον ἀντίρρησιν.

«Γκούχ, γκούχ, ἔ.., διὰ ποῖον λόγον παρευρίσκεται ὁ ἀξιότιμος κύριος Μπαρντό;»

«Monsieur Λεφρέ,» ἀπήντησεν οὗτος εἰς ὗφος σοβαρόν· «ἐντὸς τῶν καθηκόντων μου ὡς διευθυντοῦ εἶναι καὶ ὁ ποιοτικὸς ἔλεγχος τῶν συνουσιῶν αἱ ὁποῖαι λαμβάνουσιν χώραν εἰς τὸ hotel καὶ ἡ ἔγκαιρος ἐπέμβασίς μου διὰ ὑποδείξεων καὶ νουθεσιῶν ὅταν δὲν ἐκτελούνται ὀρθῶς αἱ γαμικαὶ κινήσεις. Φαντασθεῖτε ὁπόσον καταστροφικὴ θὰ ἦτο ἐνδεχομένως ἡ φήμη ὅτι εἰς τὸ ξενοδοχεῖον μας αἱ πελάτισες μας δὲν μένουν ἱκανοποιημέναι.»

«Κατανοῶ· ἀλλά.., ἐπειδὴ εἶναι ἡ πρώτη φορὰ κατὰ τὴν ὁποίαν θὰ συνευρεθῶ μετὰ γενικῆς εἰσαγγελέως, αἰσθάνoμαι φυσικήν τινα συστολὴν καὶ ἀμηχανίαν.»

«Εἶσθε ἀνίκανος, κύριε;» ἠρώτησεν μὲ χαιρέκακον μειδίαμα ἡ εἰσαγγελικὴ λειτουργός.

«Θεὸς φυλάξοι! Τί εἶναι αὐτὰ τὰ ὁποῖα λέγετε, madame;»

«Δεν ὑπάρχει μεγαλύτερον ὄνειδος διὰ τὴν ἀνδρικήν σας τιμὴν ἀπὸ τὸ να μὴν ἔχετε στύσιν κατ’ αὐτὴν τὴν κρίσιμον ὥραν. Ἄγος καὶ καταισχύνη θὰ σᾶς καταδιώκουν εἰς τὸ ὑπόλοιπον τοῦ βίου σας.»

«Σᾶς διαβεβαιῶ κυρία, εἶμαι δόκιμος καὶ ἀπολύτως ἱκανός.»

«Ἰδοὺ ἡ τάφρος ἰδοὺ καὶ τὸ πήδημα,[1]» εἶπεν δεικνύουσα τὴν βαθυτάτην της αὔλακα. «Πρέπει νὰ γνωρίζητε, κύριε ὅτι δὲν ὑπάρχει μεγαλυτέρα ἀγένεια ἀπὸ τὸ νὰ ἀφήνητε μίαν κυρίαν να σᾶς ἀναμένῃ ἀνημμένη,»

Ἠσθανόμην ἄγχος καὶ φόβον μήπως ἀποδειχθῶ ἀνεπαρκὴς καὶ κατώτερος τῶν περιστάσεων. Θὰ ἀνταπεκρίνετο ἄραγε τὸ πέος μου εἰς τὰς ὑψηλὰς ἀπαιτήσεις τῆς εἰσαγγελέως; Ἐδειλίων, τὸ θάρρος μου ἀπέλειπεν.

Ἂς σβήσωμεν τουλάχιστον τὸ ἠλεκτρικὸν φῶς,» παρεκάλεσα.

Κλικ!

Ἤρχισα να ἐκδύομαι τοῦ ῥάσου. Κρύος ἱδρὼς μὲ περιέλουεν. ‘Πώς θὰ γαμήσω αὐτὴν τὴν μέγαιρα;’ ἐσυλλογιζόμην. Ἠσθανόμην ὄχι ἔλξιν, ἀλλὰ φρίκην καὶ βδελυγμίαν διὰ τὴν στυγερὰν εἰσαγγελέα. ‘Τί ζητῶ ἐγὼ ἐδῶ;’ ἀνερωτήθην. Αἴφνης...

Κρὰ-κρά! ἤκουσα βραγχώδη κρωγμὸν κι ἐτρόμαξα!

«Κύριε διευθυντά, ἁρπακτικὸν τι ὄρνεον ὑπάρχει ἐντὸς τοῦ δωματίου! Ποῦ εἶσθε;» εἶπα ψηλαφῶν τετρομαγμένος τὸ σκότος. «Κυρία εἰσαγγελεῦ, τὸ ἠκούσατε κι ἐσεῖς; Τὶ ἦτο;!»

«Τὸ αἰδοῖον μου.»

«Κρώζει τὸ αἰδοῖον σας;!»

«Κρώζει, χριστιανέ μου· κρώζει ἐκ τῆς πολυετοῦς ἀγαμίας κι ἀνοιγοκλείει ἐκ τῆς προσδοκίας.»

«Ἰησοῦ Χριστέ! Τί ἄλλον θὰ ἀκούσουν τὰ ὦτα μου εἰς τοῦτο τὸ παρανοϊκὸν μυθιστόρημα;!» εἶπον σταυροκοπούμενος.

«Ὄχι μόνον κρώζει, ἀλλὰ διαθέτει ἐπιπροσθέτως καὶ ὀδόντας.»

«Ὀδόντας;! Κινδυνεύει τὸ πέος μου!»

«Μὴν ὀρρωδεῖτε φίλτατε καὶ μὴν πτοεῖσθε.» μὲ ἐνεθάρρυνεν ὁ διευθυντής.

«Σᾶς τὴν παραχωρῶ· ἐγὼ αποχωρῶ...» καὶ ἀνοίξας τὴν θύραν ἔφυγα δρομέως.

«Προδόταα, ῥίψασπιιι!» ἔρρηξεν κραυγὴν ὀξεῖαν ἐγειρομένη ἐκ τῆς κλίνης καὶ καταδιώκουσά με γυμνὴ εἰς τὸν διάδρομον. «Ἐπιστρέψατε εἰς τὸν κράβατον!» ἐκραύγαζεν. «Διευθυντααά! Συλλάβατε τὸν λιποτάκτην!»

Κρὰ-κρά! συνηγόρει τὸ τερατῶδες αἰδοῖον.

[1] Η φράση προέρχεται από τον αισώπειο μύθο, ‘Ἀνὴρ κομπαστής’: ‘Ἀλλ’ ὦ οὗτος, εἰ τοῡτο ἀληθὲς ἐστι, οὐδέν δεῖ σοι μαρτύρων· αὐτοῦ γὰρ καὶ τάφρος καὶ πήδημα’.

44. Ἡ διεστραμμένη εἰσαγγελεὺς

2011-10-23T01:33:00.000-07:00

«Αἱμοδιψής; Ἐγώ;!»

«Ναὶ ἐσεῖς. Μόλις σᾶς εἶδον, ἡ ὑποβόσκουσα διαστροφὴ ἡ κατατρώγουσα τὰ σπλάγχνα μου, ἐξετινάχθη ὡς ἠφαιστειακὴ λάβα καὶ κατέκαψεν τὰς φρένας μου. Σᾶς ἠράσθην κεραυνοβόλως. Εἶσθε αὐτὸς τὸν ὁποῑον ὠνειρευόμην ἀνέκαθεν ὡς ἰδανικὸν ἐραστήν: ῥιψοκίνδυνος, σκληρός, βάναυσος, στυγνός, ἀδίστακτος.»

«Μᾶλλον ἀναφέρεσθε εἰς τὸν φάκελον ἄλλου καταδίκου.»

«Ὅλην τὴν νύκτα ἐπάλαιον μεταξὺ τοῦ πάθους μου διὰ ἐσᾶς, καὶ τῆς συνειδήσεως τοῦ καθήκοντος. Καὶ τελικῶς ὑπερίσχυσεν τὸ πάθος καὶ ἔλαβον τὴν ἐπώδυνον ἀλλὰ μοιραίαν ἀπόφασιν. Διὰ χάριν σας θὰ γίνω ἐπίορκος καὶ θὰ ἐγκαταλείψω μίαν ἐπιτυχῆ ἐπαγγελματικὴν σταδιοδρομίαν, δύο προσφιλῆ τέκνα καὶ ἕνα ἄμεπτον σύζυγον.»

«Μήπως ἐὰν ἐπανεξητάζατε τὸ ζήτημα...»

«Ὄχι, ὄχι... Ἡ ἀπόφασίς μου εἶναι ὁριστικὴ καὶ ἀμετάκλητος. Ἀκούσατε... Θὰ σᾶς φυγαδεύσω ἐκ τῆς φυλακῆς καὶ θὰ ἀποτελέσωμεν ζεῦγος παράνομον, καταζητούμενον καὶ καταδιωκόμενον ὑπὸ τῶν ἀρχῶν. Ναί; Ναί!

»Θὰ ζήσωμεν εἰς τὴν παρανομίαν ὡς φυγάδες... Θὰ εἴμεθα βιαιοπαθεῖς, αἰχμάλωτοι τοῦ πάθους... Ὤ, ναί! Τὰς ἡμέρας θὰ διαπράττωμεν λῃστείας τραπεζῶν καὶ ἄλλα συναφῆ κακουργήματα τρίτου βαθμοῦ, ἐνῷ τὰς νύκτας θὰ παραδιδόμεθα ἀσυγκράτητοι εἰς ἀκραίας ἡδονὰς ἐπὶ ῥυπαρῶν σινδόνων ἀθλίων ἐπαρχιακῶν ξενοδοχείων... Καὶ βεβαίως θὰ βάψωμεν τὰς χεῖρας μας εἰς τὸ αἷμα. Θὰ διαπράξωμεν πολλοὺς φόνους, πάρα πολλούς... Θὰ σκορπίζωμεν τὰ χρήματα τὰ ὁποῖα θὰ ἀποκομίζωμεν ἐκ τῶν λῃστειῶν διάγοντες πολυτελῆ καὶ προκλητικὸν βίον... Θὰ παρεκτραπῶμεν εἰς ὄργια. Ναί, ναί· μὲ ἔμφασιν εἰς τὰ κτηνώδη ὄργια...

»Ἐν τέλει θά μὲ ἐξωθήσητε εἰς τὴν πορνείαν· ἄχ, ναί, θὰ ἐκπληρωθῇ ἐπιτέλους τὸ ὄνειρόν μου νὰ γίνω καθημαξευμένον γύναιον κατωτάτης ὑποστάθμης – κόφα κοινῶς, ἴσως μάλιστα καὶ παλιοσκρόφα! Καὶ σᾶς παρακαλῶ, μὴ μοῦ τὸ ἀρνηθῆτε· θὰ εἶσθε ὁ πορνοβοσκός μου – ὁ μπεζεβέγκης μου, θὰ μὲ ὑβρίζητε σκαιῶς: ‘πόρνη δικαιοσύνη, χαμαιτύπη!’ καὶ ἄλλα τοιαῦτα παρεμφερῆ εἰς τὰ ὁποῖα ἀρέσκομαι. Θὰ μὲ ἐξευτελίζητε, θὰ μοῦ ἀποσπᾶτε τὰ χρήματα τῆς ἁμαρτίας, θὰ μὲ δέρετε ἀσυγκίνητος, θὰ σᾶς φοβοῦμαι καὶ θὰ εἶμαι δούλη σας. Ἄχ, θὰ περάσωμεν ὡραία, τί ὡραία! Ἐπλάσθην διὰ τὴν παρανομίαν καὶ τὴν ταπείνωσιν! Θὰ ἐκτροχιασθῶμεν, ἀγάπη μου· θὰ ἐξοκείλωμεν, θὰ ἀποχαλινωθῶμεν... Μμμ, δαιμονισμένε μου ἐραστά· διατί σιωπᾶτε, δὲν εὑρίσκετε ὑπέροχον τὸ μέλλον μας;!»

Ἡ γυνὴ παρελήρη ἕως παροξυσμού· ἐμαίνετο ὑπὸ βιαίων, σκοτεινῶν παθῶν· δὲν εἶχεν συνείδησιν τοῦ τί ἔλεγεν.

«Μὲ τρομάζετε, madame...»

«Κολασμένη μου ἀγάπη, καταχθόνιέ μου τύπε! Θὰ περιπέσωμεν εἰς πᾶσαν ἁμαρτίαν καὶ ἀνηθικότητα, θὰ γίνωμεν οἱ αἰσχρότεροι τῶν αἰσχροτέρων, οἱ ἀχρειότεροι τῶν ἀχρειοτέρων, ἕως ὅτου...»

«Ἕως ὅτου;»

«Ἕως ὅτου μίαν ἑσπέραν κατὰ τὴν δύσιν τοῦ ἡλίου, τὰ ὁπλοπολυβόλα τῆς ἀστυνομίας θὰ θερίσουν τὰ πτωχά μας σώματα, τὰ ὁποῖα ὅμως προηγουμένως θὰ ἔχουν προλάβει νὰ δρέψουν ὅλας τὰς ἡδονάς! Λοιπόν; Δὲν εἶναι συναρπαστικόν;»

Ἡ γυνὴ ἦτο τελείως παράφρων. Εἶχον ἀπωλέσει πᾶσαν ἐλπίδα ὅτι θὰ ἐτύγχανον ἀμερολήπτου δίκης καὶ ὅτι θὰ ἠθωούμην... Δὲν ἤλπιζον πλέον εἰς τὴν δικαιοσύνην.

«Λυποῦμαι, ἀλλὰ προτιμῶ τὴν ἀσφάλειαν τῶν φυλακῶν,» εἶπα.

Ὁλόκληρο τὸ μυθιστόρημα στό: http://issuu.com/larrycool/docs/larry_cool_-______________________________________?mode=window

43. Ἡ σκληρὰ ἀνάκρισις.

2011-10-08T23:53:00.000-07:00

…καὶ ἡ σκληρὰ ἀνάκρισις ἐσυνεχίζετο ἐπὶ ἡμέρας πολλάς, ἐρωτοῦσα πάλιν καὶ πάλιν τὰς ἰδίας καὶ ἄλλας λεπτομερείας, ἐπιδιώκουσα νὰ ἐντοπίσῃ ἀσαφείας, χάσματα καὶ ἀντιθέσεις εἰς τὰς καταθέσεις μου. Ἦτο εἰς μίαν τοιαύτην πολύωρον ἐξουθενωτικὴν ἀνάκρισιν καθ’ ἥν μὲ εἶχεν καθηλώσει ὑπτίως χαμαί, πατοῦσα μὲ τὸ αἰχμηρὸν τακούνι τοῡ μποτινιοῦ της τὸ στῆθός μου, ἐπιμένουσα:

«Ὁμολογήσατε ἐπιτέλους νὰ τελειώνωμεν· ὁμομολογήσατε ὅτι εἰς τὸ μέλλον θὰ διαπράξητε τρεῖς φόνους εἰς τὸ μπὰρ ‘Ντό’ τὸ ὁποῖον θὰ διατηρῇ ὁ Τοντὸλ Μπαρντό.»

Ὅμως δεν τὴν ἤκουον, διότι –ὦ θεοί!– ὑποκάτωθεν τοῦ βραχέως ταγιὲρ ἔβλεπον τὴν μεγάλην εἰσαγγελικὴν κλειτορίδα ἑλισσομένην ὡς μέγας σκώληξ, τὴν βαθεῖαν ἠβικήν της αὔλακα καθὼς ἐπίσης καὶ τὰ ἐντυπωσιακὰ σαρκώδη χείλη, καθόσον ἡ δικαστικὸς λειτουργὸς οὐδόλως ἐφόρει ἐσώρουχα!

Ἀντελήφθη τὸ προσηλωμένον εἰς τὸ αἰδοῖον της βλέμμα μου καὶ ἐφώναξεν:

«Ἀνώμαλε ἡδονοβλεψία! Κοιτάζετε τ’ ἀπόκρυφά μου μέρη, ἔ; –χλάτς!- Σᾶς διεγείρει τὸ γεννητικόν μου μόριον; Ὤω.., μὴν τὸ ἀρνεῖσθε· τὸ ἐξόγκωμα εἰς τὴν περισκελίδα σας δὲν ἀφήνει περιθώρια παρερμηνείας. Ὁ ἠρεθισμένος φαλλός σας σᾶς προέδωκεν!»

Ἠσθάνθην μεγάλην ἐντροπὴν κι ἔγινα κατέρυθρος ἐκ τῆς αἰσχύνης.

«Ζητῶ συγγνώμην, δὲν τὸ ἐπεδίωξα.., ὅλως τυχαίως τὸ βλέμμα μου ἔπεσεν... Ἐξ ἄλλου δὲν διέκρινα καὶ πολλὰ πράγματα...» ἐπάσχιζον νὰ δικαιολογηθῶ ψελλίζων.

«Εἶσθε φιλογύνης. Μὲ ποθεῖτε, μὲ ποθεῖτε σφοδρῶς! Παραδεχθεῖτε το, ἄθλιε!» ἐκραύγασεν ὑστερικῶς, καὶ ἀποτόμως ἐδράξατο τὸ πέος μου. «Mon Dieu! Τί μέγεθος, τί μέγεθος!» ἔκαμεν μὲ ἔξαψιν περισφίγγουσα τὸν φαλλὸν παραφόρως. «Ὁμολογήσατε τὴν αἰσχρὰν ἐπιθυμίαν σας! Θέλετε νὰ μὲ βιάσητε κατ’ ἐπανάληψιν· να μὲ σοδομήσητε ἀνηλεῶς κι ἀγρίως.»

«Πρὸς θεοῦ! Οὔτε κατὰ διάνοιαν! Ἐγὼ τιμῶ τὴν δικαιοσύνην καὶ σᾶς ἔχω περὶ πολλοῦ»

«Ὄχι, ὄχι! Θέλετε νὰ μ’ ἐκπορνεύσητε, νὰ μὲ παρασύρητε εἰς φρικτὰς ἀκολασίας, νὰ διαπράξητε ἀκατανόμαστα ὄργια ἐπὶ τοῦ σώματός μου, να μὲ βακχεύσητε κατὰ συρροὴν καὶ καθ’ ὑποτροπήν. Ἔ; Δὲν τὸ θέλετε;»

«Τί νὰ εἴπω...»

«Μὴν εἰπῆτε ὄχι.»

«Ἄν ἐπιμένετε...»

«Χά! Ὁμολογεῖτε, λοιπόν!» Καὶ σφίγγουσα νευρικῶς τὴν λαβήν: «Τί καυλός! Τί κραταιὸς καυλός!»

Ὡς νὰ συνῆλθεν αἴφνης ἐκ τοῦ παροξυσμοῦ, ἠγέρθη καὶ ἀπεχώρησεν τροχάδην...

Εἶχα μείνει ἄφωνος!

Τζζτ-τζζτ!

Ὁλόκληρο τὸ μυθιστόρημα στό: http://issuu.com/larrycool/docs/larry_cool_-______________________________________?mode=window

42. Ἡ ἐπανεμφάνισις τῆς μικρᾶς Ἄννιας

2011-09-28T09:44:00.000-07:00

Τζζτ-τζζζτ! Ἡ συνείδησίς μου ἔκαμνεν συχνὰς καὶ παρατεταμένας διαλείψεις καὶ ἦτο φανερὸν ὅτι θὰ ἐσβέννυε ὁριστικῶς ἐντὸς ὀλίγου. Ἐγνώριζον ὅτι ἐπλησίαζεν τὸ τέλος μου –παρέδιδον πλέον τὰ κῶλα– κι ἐσκεπτόμην στωικῶς ὅτι ἴσως ὁ θάνατος ἦτο ἡ μόνη ἔξοδος ἐκ τῆς φυλακῆς ταύτης.

Εἶχον τότε τὴν παραίσθησιν ὅτι ἡ ἔναντι θύρα ἤνοιξεν καὶ εἰσῆλθεν ἡ Ἄννια ἐνδεδυμένη ὡς θαλαμηπόλος – δηλαδὴ ὡς καμαριέρα. Ἀνεσήκωσεν διὰ τοῦ δακτύλου της τὸ ἡμίκλειστον βλέφαρόν μου καὶ ἔμεινεν ἔκπληκτος:

«Καλὲ κύριε! Ζεῖτε ἀκόμη;!»

«Ἄννια μου, δῶσε μου ὀλίγον ὕδωρ καὶ ὀλίγην τροφήν,» τὴν ἱκέτευσα.

«Οὐ δύναμαι, κύριε· ὁ διευθυντὴς τοῦ hotel ζυγίζει καταλεπτῶς τὰς μερίδας τοῦ φαγητοῦ, καὶ ἐὰν διαπιστώσῃ καμμίαν ἐλλειποβαρῆ θὰ μὲ ὑποπτευθῇ καὶ θὰ μὲ παραδώσῃ εἰς τὴν NKVD. Τὸν φοβοῦμαι. Παρ’ ὅλα ταῦτα θὰ σᾶς προσφέρω...»

Καὶ λέγουσα αὐτὰ ἐτοποθέτησεν μὲ τρυφερὰς κινήσεις τὴν κεφαλήν μου ἐπὶ τῶν γονάτων της, ἐγύμνωσεν τὸν ἀγλαὸν μαστόν της καὶ πλησιάσασα τὴν θηλὴν ἐπὶ τῶν χειλέων μου, ἤρχισεν νὰ μὲ θηλάζῃ μὲ μητρικὴν στοργικότητα. Διέκοψα πρὸς στιγμὴν τὴν πόσιν...

«Ἀγαπημένη μου κορασίς, πῶς εὑρέθης ἐδῶ;» ἠρώτησα κι ἐσυνέχισα νὰ πίνω - μιούμ, μιούμ.

«Πληροφορηθεῖσα τὴν σύλληψίν σας κύριε ὑπὸ τῆς τρομερᾶς NKVD ᾐτήθην παρὰ τοῦ διευθυντοῦ θέσιν θαλαμηπόλου καὶ προσελήφθην, ὑποκύψασα -τί νὰ ἔκαμνον;- εἰς τὰς ἐκβιαστικὰς καὶ ἀνωμάλους ὀρέξεις του. Εἰς μίαν τῶν συνευρέσεών μας λοιπόν, μοῦ ἀπεκάλυψεν τὴν πτέρυγα ὅπου σᾶς κρατοῦν φυλακισμένον καὶ ἰδού, ἦλθον.»

«Σ’ ἐκλιπαρῶ Ἀννιέσκα μου, φυγάδευσόν με ἐκ τῆς εἱρκτῆς ταύτης.»

«Ἀποκλείεται, κύριε.., μὴ μοῦ ζητεῖται νὰ θέσω εἰς κίνδυνον τὴν ζωήν μου. Ἤδη μᾶς ἐκάμνατε μέγα κακόν.»

«Μά, τί ἔκαμα ὁ δείλαιος[1];»

«Συνετρίψατε τὰς ἐλπίδας μας καὶ μᾶς ἐβυθίσατε εἰς ἐσχάτην ἀπόγνωσιν. Εἴπετε ὅτι εἰς τὴν παγκόσμιον ἀναμέτρησιν θὰ ἐπικρατήσουν τελικῶς οἱ κεφαλαιοκράται καὶ ὅτι ἠμεῖς οἱ ἐργαζόμενοι θὰ ἠττηθῶμεν κατὰ κράτος. Πῶς θὰ ζήσωμεν τώρα χωρὶς νὰ ἐλπίζωμεν; Πῶς θὰ ἀντιπαλεύσωμεν τὴν ἀδικίαν καὶ τὴν ἐκμετάλλευσιν, ἐὰν γνωρίζωμεν ὅτι δὲν θὰ ὑπάρξῃ δικαιοτέρα κοινωνία; Πῶς νὰ θραύσωμεν τὰ δεσμὰ τῆς δουλείας μας ἐὰν δὲν πιστεύωμεν εἰς τὴν ἐλευθερίαν;»

«Ζητῶ συγγνώμη. Δὲν εἶχα πρόθεσιν νὰ βλάψω κανέναν· τὴν ἀλήθειαν καὶ μόνον τὴν πικρὰν ἀλήθειαν εἶπα.»

«Ἄς τ’ ἀφήσωμεν πρὸς τὸ παρὸν αὐτά,» εἶπεν ἀλλάζουσα ὕφος. «Σᾶς μεταφέρω τοὺς θερμοὺς χαιρετισμοὺς τῆς οἰκογενείας σας. Ὁ ἰατρὸς Bernabe καὶ ὁ Marcel ἔχουν ἐγκατασταθῇ μονίμως εἰς τὸν οἶκον σας, γαμοῦν τὴν σύζυγον καὶ τὸν υἱόν σας ἀνέτως, κατασπαταλοῦν τὴν περιουσίαν σας καὶ ἀπολαμβάνουν τὸν οἶνον ἐκ τῆς οἰναποθήκης σας τὸν ὁποῖον μὲ τόσην φροντίδα καὶ ἐπιμέλειαν συλλέξατε. Ἔχουσιν καλῶς εἰς τὴν ὑγείαν των, τὸ ἴδιον ἐπιθυμοῦν καὶ δι’ ὑμᾶς, καὶ σᾶς εὔχονται θάρρος καὶ εὐψυχίαν. Ἄ! νὰ μὴν τὸ λησμονήσω! Ὁ Μαρσὲλ ἤρχισεν ἐπιτέλους νὰ γράφῃ τὸ μέγα μυθιστόρημά του μὲ τίτλον: ‘A la recherche du temps perdu’[2]»

Καὶ ἐνῷ μ’ ἐγαλούχει, παρεισέδυσεν ἐπιτηδείως τὴν χεῖρα ἐντὸς τῆς περισκελίδος μου μαλάζουσα τὰ γεννητικά μου ὄργανα.

«Ἄννια μου, νομίζεις ὅτι εἶναι ἡ κατάλληλος στιγμὴ διὰ μαλακίαν;»

«Διατί ὄχι, καλὲ κύριε;»

«Διότι εἶμαι ἡμιθανὴς ὁ δυστυχής καὶ θὰ μὲ ἀποτελειώσῃς.»

Ἡ νεᾶνις ἐγέλασεν αὐθορμήτως οὐδόλως πτοηθεῖσα. Ἀντιθέτως ἐνέτεινεν τὴν παλινδρομικὴν κίνησιν καὶ ἐντὸς ὀλίγου ἐξεσπερμάτισα εἰς τὴν παλάμην της. Σφογγίζουσα τὴν χεῖρα διὰ τῆς ἐμπροσθέλας -κοινῶς ποδιάς, εἶπεν:

«Πρέπει νὰ ἀποχωρήσω, διότι ἐὰν ὁ κακὸς κύριος Μπαρντὸ ἀντιληφθῇ τὴν ἀπουσίαν μου θὰ μὲ ἀπολύσῃ.»

«Πότε θὰ ἐπανέλθῃς, Ἀννούλα μου;»

«Δὲν γνωρίζω,» εἶπεν καὶ ἐξηφανίσθη ὄπισθεν λευκῆς τινας θύρας.

Ἀπέμεινα μόνος μὲ τὴν ἀόριστον ὑπόνοιαν ὅτι τὸ πορνίδιον ἦτο μυστικὴ πληροφοριοδότις τῆς NKVD.

[1] ο φουκαράς

[2] ‘Σε Αναζήτηση τού Χαμένου Χρόνου’

Ὁλόκληρο τὸ μυθιστόρημα στὸ:

http://issuu.com/larrycool/docs/larry_cool_-______________________________________?mode=window

LARRY COOL, ΑΓΓΕΛΟΙ ΚΑΡΦΩΝΟΝΤΑΙ ΜΕ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΣΤΗΝ ΑΣΦΑΛΤΟ 3

2011-09-17T00:55:00.000-07:00

Ολόκληρο το βιβλίο

2011-09-15T01:15:00.000-07:00

ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ

38. Η γνωριμία μου με τον Λένιν

2011-09-02T12:12:00.000-07:00

οῦ ἤμην;!

Ἐκοίταξα γύρω μου καὶ διεπίστωσα ἔκπληκτος ὅτι εὑρισκόμην ἐπὶ θεατρικῆς σκηνῆς! Εἶχον διακόψει κάποιαν παράστασιν;! Ἐκοίταξα μὲ ἀπορίαν τοὺς ἠθοποιοὺς κι ἐκεῖνοι ἀνταπέδωσαν τὸ βλέμμα μου μὲ ἀμηχανίαν. Θόρυβος ἀνησυχίας καὶ ψίθυροι δυσαρεσκείας ὑψώθησαν ἐκ τοῦ κοινοῦ διὰ τὴν αἰφνίδιον εἴσοδον καὶ ἄσχετον παρουσίαν μου.

Εἷς βραχύσωμος, μαδαρὸς[1] ἀνὴρ μὲ ὑπογένειον, μύστακα καὶ πεπυρακτωμένον βλέμμα προέβαλεν ἐκ τοῦ θιάσου καὶ μὲ ἠρώτησεν μὲ ἔντονον ρωσσικὴν προφοράν:

«Πῶς εὑρέθητε ἐδῶ; Ποῖος εἶσθε, κύριε;»

Καὶ τότε τὸν ἀνεγνώρισα! Ὦ Θεέ μου, ἦτο...

«Ὁ Λένιν!» ἀνεφώνησα.

«Αὐτοπροσώπως. Κι ἐσεῖς;»

«Λαρρὺ Λεφρὲ ἤ Λάρρα Cool ἄν προτιμᾶτε, ἐκ τοῦ μέλλοντος ὁρμωμένη.»

Μ’ ἐξήτασεν μὲ εὔλογον δυσπιστίαν.

«Ὥστε εἶσθε ἡ Λάρρα ἔ; Ἡ Лара[2] ἀπ’ τὸ μέλλον, χμ...» ἔκαμεν μὲ δυσπιστίαν θωπεύων τὸ ὑπογένειόν του.

«Περὶ τοῦ προσώπου μου πρέπει νὰ σᾶς ἔχῃ ὁμιλήσει ἡ σύντροφος Ἄννια»

«Ἄ, μάλιστα! Ἐκείνη ἡ μικρὰ σύντροφος ἥτις κάμνει ὡραίας πίπας...» εἶπεν νοσταλγικῶς ὁ Λένιν ψαύων τοὺς ὄρχεις του.

«Κι ἐσεῖς; Τί κάμνετε;» ἠρώτησα.

«Ἐπανάστασιν.»

«Καλῶς, ἄριστα! Ἐδῶ, τί εἶναι;»

«Τὸ ἰνστιτοῦτον Σμόλνι· ἕδρα τοῦ σοβιὲτ τῆς Ἁγίας Πετρουπόλεως, τὸ στρατηγεῖον ἐκ τοῦ ὁποίου συντονίζομεν τὰς ἐπαναστατικὰς ἐπιχειρήσεις. Νῦν εἶναι ἡ κρίσιμος νὺξ τῆς 24ης πρὸς 25ην Ὀκτωβρίου τοῦ 1917. Αὐτὴν τὴν νύκτα κρατοῦμεν εἰς τὰς χεῖρας μας τὰς ἐλπίδας ἑκατομμυρίων καταπεπιεσμένων ἁπανταχοῦ τῆς γῆς...»

«Θεέ μου! Θὰ ζήσω κοσμοϊστορικὰ γεγονότα! Ὀρθοτριχῶ[3]. Ὁπόσον τυχερὸς αἰσθάνομαι.»

«Ἀλλ’ ἰσχυρίζεσθε ὅτι ἀφίχθητε ἐκ τοῦ μέλλοντος,» ἐπανῆλθεν ὁ Λένιν.

«Μάλιστα.»

«Τότε εἴπατέ μας: θὰ ἐπιτύχῃ ἡ ἐπανάστασις; Θὰ ἐπικρατήσῃ τὸ σοσιαλιστικὸν καθεστώς; Θὰ ἐξαλειφθῇ ἡ ἐκμετάλλευσις ἀνθρώπου ἀπὸ ἄνθρωπον; Θὰ ἐπιτευχθῇ ἡ παγκόσμιος ἀταξικὴ κοινωνία; Θὰ πραγματοποιηθοῦν αἱ ἐλπίδες μας; Ζεῖτε ’σεις οἱ ἄνθρωποι τοῦ μέλλοντος εὐτυχισμένοι;»

«Ἔε...» ἐδίσταζον νὰ ἀπαντήσω.

Ἐκ τῆς σκιᾶς προέβαλον ὡς ἀπειλητικὰ φαντάσματα γνωστὰ πρόσωπα τῆς Ἱστορίας: ὁ Τρότσκυ, ὁ Στάλιν, ὁ Πλεχάνωφ, ὁ Ποτρέσωφ, ὁ Μαρτώφ, ὁ Μόλοτωφ, καὶ ἠκολούθουν δεκάδες ἐργάται καὶ ἀγρόται κραδαίνοντες σφύρας καὶ δρέπανα, ἔχοντες ὠχρά, ἀνέκφραστα πρόσωπα.

«Λοιπόν;» ἐπανέλαβεν ἐναγωνίως ὁ Λένιν. «Αἱ ἐλπίδες μας θὰ πραγματοποιηθοῦν;»

«Ἔ.., ναί... Βεβαίως τὰ πράγματα δὲν ἔρχονται πάντα ὅπως ἀκριβῶς ἐπιθυμοῦμεν· ὑπάρχουν ἀστάθμητοι παράγοντες...» ἔλεγον πασχίζων ἀνεπιτυχῶς νὰ ὑπεκφύγω.

Ὁ Λένιν ἐκόλλησεν τὸ περιστροφόν του εἰς τὸν κρόταφόν μου.

«Τὴν ἀλήθειαν καὶ μόνον τὴν ἀλήθειαν, ὅσον πικρὰ καὶ ἂν εἶναι,» διέταξεν μὲ βραχνὴν φωνήν.

Εὑρισκόμην εἰς δεινὴν θέσιν. Πῶς νὰ εἴπω εἰς τοὺς δυστυχεῖς ὅτι αἱ ἐλπίδες τους διεψεύθησαν καὶ ὅτι τίποτε ἐξ ὅσων προσεδόκουν δὲν ἐξεπληρώθη; Ἐπιπροσθέτως, ὡς κομιστὴς δυσαρέστων εἰδήσεων, ἐφοβούμην διὰ τὴν ζωήν μου. Σταγόνες ψυχροῦ ἱδρῶτος ἐκόσμουν τὸ ὡραῖον μου μέτωπον. Τὰ πρόσωπα τῶν ἐπαναστατῶν ἐσκληρύνθησαν ἐκ τῆς ἀγωνίας.

[1] φαλακρός

[2] Συντόμευση τοῦ Larisa –Лариса. Γνωστή ηρωίδα τού Μπόρις Πάστερνακ στο μυθιστόρημα ‘Δόκτωρ Ζιβάγκο’ (1957).

[3] ανατριχιάζω

36Α. Ο υἱός μου Albert

2011-08-26T00:35:00.000-07:00

Σπογγίσασα τὰ χείλη της διὰ τῆς ἐμπροσθέλλας –κοινῶς ποδιᾶς– ἔσπευσεν εἰς τὸ μαγειρεῖον, ἐνῷ ἐγὼ ἀναβιβάσας τὴν περισκελίδα, ἀλλ’ ἀφήσας τὰ γεννητικά μου ὄργανα ἐκτὸς αὐτῆς δι’ εὐνοήτους λόγους -ποίους ἄραγε;!- ἀνέβην εἰς τὸν πρῶτον ὄροφον καὶ εἰσελθὼν εἰς τὴν τραπεζαρίαν ἐστάθην εἰς τὴν εἴσοδον μειδιῶν καὶ εὐδιάθετος.

Οἱ παρευρισκόμενοι μ’ ἐκοίταζον ὄρθιοι κι ἄλαλοι μετ’ ἀποδοκιμαστικῆς ἐκπλήξεως. Ἦσαν ἐκεῖ ἁπαξάπαντες: ἡ σύζυγός μου Adelaide, ὁ υἱός μου Albert, ὁ συμμαθητής του Marcel, καὶ ὁ οἰκογενειακός μας φίλος, ἰατρὸς Barnabe.

«Καθήσατε, καθήσατε, νὰ γευματίσωμεν,» τοὺς παρώτρυνα λαμβάνων θέσιν ἐπὶ κεφαλῆς. «Ἄλμπερτ, τὴν προσευχήν!» διέταξα.

Ἀντεπάθουν τὸν υἱόν μου Albert, διότι ἔβριθεν σπυρίων ἀκμῆς. Ὅλοι ἐκλίναμεν τὰς κεφαλὰς καὶ ὁ Ἄλμπερτ ἀπήγγειλεν μηχανικῶς τὴν σύντομον προσευχήν:

«Κύριε, Σ’ εὐχαριστοῦμεν διὰ τὸν ἐπιούσιον, ὑμνοῦμεν τὸ ὄνομά Σου, ὑπηρετοῦμεν τὸ θέλημά Σου καὶ δὲν παρεκκλίνομεν τοῦ ὀρθοῦ δρόμου. Ἀμήν.»

«Ἀμήν.»

Ἡ Ἄννια ἐπλήρωσεν τὰ πινάκια μὲ εὐώδη soupe de pistou –ζωμὸν λαχανικῶν.

«Mon chère...» ἤρχισεν ἡ Adelaide· - δὲν τῆς ἔδωσα σημασίαν. «Mon chère, Λαρρύ...» ἐπέμεινεν. «Σήμερον τὴν πρωίαν συνέβη κάτι τὸ ὁποῖον μὲ κατεθορύβησεν.» Ἡ Adelaide ἦτο ὑστερική.

«Μμ.., ναί;» ἔκαμα μὲ ἀπόλυτον ἀπάθειαν ἀπομακρύνων ἕναν δαῦκον –κοινῶς καρότο– ἐκ τοῦ ζωμοῦ μου, διότι οἱ δαῦκοι δὲν μοῦ ἤρεσαν.

«Ἦλθεν ὁ Marcel διὰ νὰ μελετήσουν μετὰ τοῦ Albert τὸ μάθημα τῶν μαθηματικῶν…»

Ἔπαιζον ὠθῶν διὰ τοῦ κοχλιαρίου τεμάχιον ἄρτου τὸ ὁποῖον ἐπέπλεεν εἰς τὸν ζωμόν μου ὡς μικρὰ λέμβος. Ἡ Ἀδελαῒς ἐσυνέχισεν:

»Ἐκτύπησα τὴν θύραν τοῦ δωματίου των προσκομίζουσα δύο ἀναψυκτικά, καὶ μὴ λαβοῦσα ἀπόκρισιν, ἐτόλμησα καὶ ἤνοιξα. Καὶ τί εἶδον Λαρρύ μου οἱ ὀφθαλμοί μου; Τί εἶδον οἱ ὀφθαλμοί μου;!»

Ἀνεσήκωσα τὸ βλέμμα ἐκ τοῦ πινακίου μου καὶ ἐκοίταξα τοὺς ὀφθαλμούς της: Ἦσαν βλακώδεις ὡς ἀγελάδος.

«Τί εἶδον οἱ ὡραῖοι ὀφθαλμοί σας, θησαυρέ μου;» εἶπα μὲ εἰρωνικὴν τρυφερότητα.

«Εἶδον εἰς τὴν κλίνην τὸν Marcel ἐπὶ τοῦ Albert μας, καὶ ὁ Μαρσὲλ ἠσπάζετο τὸν Ἄλμπερτ ἐρωτικῶς εἰς τὰ χείλη λέγων: ‘Albertin, Albertin! Mon amour, Albertin!’»

Διὰ μίαν στιγμὴν ἔμεινα κεχηνώς...

«Πῶς τὸν ἀπεκάλει;»

«Albertin.»

«Ἀλμπερτίν;! Μπουὰ-χὰ-χά!» ἐξέσπασα εἰς μέχρι δακρύων βροντώδεις γέλωτας. «Ἀλμπερτιίν, Ἀλμπερτιιίν..!» περιεγέλων αὐτὸν καὶ τὸν ἐδείκνυον διὰ τοῦ δείκτου.

Ἅπαντες μ’ ἐκοίταζον ἀποροῦντες, μὴ ἀντιλαμβανόμενοι ποῦ τὸ ἀστεῖον, καὶ συναισθανθεὶς τὸ βάρος τῆς κοινῆς γνώμης διὰ τὴν ἄστοχον –mal a propos– στάσιν μου ὡς πατρός, ἔβηξα –γκούχ, γκοὺχ– καὶ λαβὼν αὐστηρὸν ὕφος ἠρώτησα εὐθέως καὶ ἄνευ περιστροφῶν τὸν Albert.

«Εἶσαι πούστης, υἱέ μου;» ἀλλὰ δὲν ἠδυνήθην νὰ συγκρατήσω τοὺς γέλωτας τοὺς ὁποίους μετὰ δυσκολίας κατέπνιγον και.., «μπουὰχ-χὰ-χά! Ἀλμπερτίν! Ὦ θεέ μου! Σὲ γαμεῖ ὁ Marcel, Ἀλμπερτίν; Χὰ-χὰ-χά!»

«Papa, γίνεσθε χυδαῖος. Ο Marcel θὰ γίνῃ μία των ἡμερῶν μέγας συγγραφεύς. Μοῦ ὑπεσχέθη μάλιστα ὅτι θὰ ἀπαθανατίσῃ τὸν ἀσπασμόν μας εἰς τὸ μέγα μυθιστόρημα τὸ ὁποῖον πρόκειται νὰ συγγράψῃ. Οἱ καθηγηταί μας εἰς τὸ Λύκειον τὸν ἐπαινοῦν καὶ τὸν ἐνθαρρύνουν συνεχῶς... Τοὺς προβληματίζει μόνον τὸ γεγονὸς ὅτι αἱ προτάσεις του εἶναι σχοινοτενεῖς, τινὲς τῶν ὁποίων καταλαμβάνουσιν ἔκτασιν ἀρκετῶν σελίδων...»

Ἀπευθύνθην πρὸς τὸν Marcel μειδιῶν πονηρῶς:

«Κωλομπαριλίκι, ἔ Μαρσέλ;»

«Απαξιῶ, κύριε!» εἶπεν ἀνασηκώσας τὴν ὀφρὺν περιφρονητικῶς καὶ ἔλαβεν ἐκ τοῦ δίσκου ἓν γλύκισμα μαντλὲν ἐκ τοῦ ὁποίου ἐδοκίμασεν ὀλίγον.

«Μμμ..!» ἔκαμεν.

«Τί συμβαίνει Μαρσέλ;» τὸν ἠρώτησεν μὲ λατρείαν ὁ Ἄλμπερτ.

«Μμ, ἡ γεῦσις του... Ἡ γεῦσις του μοῦ ἐνθυμίζει, μοῦ ἐνθυμίζει…»

«Τί σᾶς ἐνθυμίζει; Τί σᾶς ἐνθυμίζει;»

Ἅπαντες ἐκρεμώμεθα ἐκ τῶν χειλέων του.

«Μμμ, ὡς ἄγκυρα ἀνασύρεται βραδέως ἐκ τῆς ἀβυσσαλέας μνήμης μου...» συνέχισεν ὁ Μαρσέλ.

Ἠγέρθην καὶ τὸν ἐνεψύχωσα μὲ ἐσφιγμένους γρόνθους:

«Θάρρος Μαρσέλ! Ἐμπρός! Ἀνδρίζου! Μπρούστ, Μπρούστ!»

«Ἄαχ, ὄχι!» ἔκαμεν ἀπογοητευμένος.

«Τί;!»

«Ἦτο πολὺ βαρεῖα ἀνάμνησις καὶ δὲν ἠδυνήθην νὰ τὴν ἀνελκύσω· ἡ ἅλυσσος ἐθραύσθη καὶ κατέπεσεν δυστυχῶς!»

«Φάγε ἓν ἀκόμη γλύκισμα ν’ ἀναλάβῃς,» εἶπα καὶ τοῦ προσέφερα τὸν δίσκον.

«Ἐνθυμοῦμαι.., ἐνθυμοῦμαι…»

«Τί;»

«Ἄααχ.., πάλιν μοῦ ἔπεσεν!»

«Γαμῶ το σου! Φάγε, φάγε νὰ ἐνδυναμωθῇς!» καὶ τοῦ ἔχωσα διὰ τῆς βίας δύο γλυκίσματα εἰς τὸ στόμα.

Ὁ Μαρσὲλ μὲ ὑπερπεπληρωμένον στόμα περιπεσῶν εἰς ἔκστασιν ἔλεγεν:

«Ἐνθυμοῦμαι, ὢ ναί, ἐπιτέλους ἐνθυμοῦμαι τὴν παιδικήν μου ἡλικίαν. Ἐπὶ σειρὰν ἐτῶν κατεκλινόμην ἐνωρίς...»

«Θὰ γενῆτε μέγας συγγραφεύς!» τὸν ἐνεθάρρυνεν ὁ Ἄλμπερτ. «Θὰ συγγράψητε ποτάμιον μυθιστόρημα…»

Ἡ Ἀδελαῒς ἐπανέφερεν τὴν συζήτησιν εἰς τὸ ὀξὺ οἰκογενειακόν μας πρόβλημα.

«Λαρρύ, φοβοῦμαι ὅτι ἐνῷ ὁ πολυαγαπημένος μας υἱὸς εἶναι κίναιδος – bardache, ἐσεῖς συμπεριφέρεσθε μὲ ἀκατανόητον ἀνευθυνότητα. Ὡς πατήρ του έχετε καθῆκον νὰ τὸν συνετίσητε.»

«Τί νὰ κάμνῃ ὁ πατὴρ ἂν ἀρέσει τοῦ υἱοῦ;»

«Ο Barnabe προτείνει ἐγκλεισμὸν τοῦ Albert εἰς τὴν κλινικήν του καὶ ἀφαιμάξεις διὰ βδελλῶν, χλιαρὰ καὶ παρατεταμένα λουτρά, ἐπιθέσεις πάγου ἐπὶ τῆς ὀσφυακῆς χώρας, ἀναφροδισιακὰ ποτά, φυτικὴ δίαιτα, καὶ ἀποχὴ ἀπὸ τροφὰς καὶ ποτὰ διεργετικά.»

«Ἐξαίρετος θεραπεία,» ἐπεκρότησα.

Ο Albert, εἰς τὸν ὁποῖον οὐδόλως ἤρεσεν ἡ ἰδέα, ἀντέδρασεν ὡς πούστης μὲ ὕπουλον καὶ δηκτικὸν τρόπον:

«Πάτερ, γνωρίζετε ὅτι ὁ ἰατρὸς εἶναι ἐραστὴς τῆς maman;»

«Πωῶς;!»

35. Ἡ μικρὰ Ἄννια

2011-08-19T08:54:00.000-07:00

εἰς Ἀνδρέαν Ἐμπειρίκον

ὴν θύραν ἤνοιξεν ἡ πάντοτε εὔχαρις, μικρὰ Ἄννια (Аня[1]). «Мои Аннушка, Мои Аннушка![2]» εἶπα μὲ χαμηλήν, βραγχώδη ἐκ τοῦ πόθου φωνήν, τείνων τὰς χεῖρας πρὸς τὰ δροσερά της στήθη.

«Ἄχ, κύριε· ἄχ, καλὲ κύριε! Θὰ σᾶς μαλώσω!» εἶπεν ἀκκιζομένη, διαφεύγουσα τῆς συλλήψεως δι’ ἐπιδεξίου ἑλιγμοῦ τοῦ εὐλυγίστου σώματός της. «Τὸ γεῦμα εἶναι ἕτοιμον καὶ σᾶς ἀναμένουν ἄνω εἰς τὴν τραπεζαρίαν ἵν’ ἀρχίσωσιν»

Ἤρχισα τότε νὰ λύω τὰ κομβία τῆς περισκελίδος μου ἐν σπουδῇ, λέγων:

«Τί ἔχει ἐδῶ ὁ κύριος Λαρρὺ διὰ τὸ μικρόν του τὸ πορνίδιον; Τί ἔχει, ἔ;»

«Τί, τιί;»

«Voila!» εἶπα ἑξαγαγὼν τὸ γαυριὸν πέος μὲ μίαν μεγαλόσχημον, θεατρικὴν κίνησιν. «Ἔχει πουλὶ γιὰ σένα!»

«O-la-la! Μία ψωλάρα σφύζουσα! Καλὲ κύριε, ὡσὰν ὀβίδα σᾶς εἶναι· κατέρυθρη καὶ ἕτοιμη νὰ ἐκραγῇ!»

«Μὴ φοβοῦ κόρη κεχαριτωμένη· ὁ κύριος μετά σοῦ,» εἶπα πλησιάζων μὲ προτεταμένην λεκάνην. «Θώπευσον, ἀσπάσου καὶ μετάλαβε αὐτῆς μετ’ εὐλαβείας,» τὴν ἐνεθάρρυνα.

Μόλις τὸ ἤγγιξεν ἀπεμακρύνθη, λέγουσα:

«Σᾶς τυφλώνει ἡ λαγνεία καὶ γίγνεσθε ῥιψοκίνδυνος. Ἡ κυρία ἀπὸ καιρὸ ὑποψιάζεται...»

«Νὰ σταθῇς νὰ σὲ γαμήσω λέγω ἐγὼ καὶ νὰ ἀφήσῃς τὰς δικαιολογίας,» εἶπα ὀργίλως.

Ἤρχισα νὰ τὴν καταδιώκω λάβρος πέριξ τῆς ῥοτόντας ἐπιχειρῶν νὰ ψαύσω τὰ ἀπιδοειδῆ[3] ὀπίσθιά της. Φεῦ, ἡ ἡλικία μου μ’ ἐπρόδωσεν! Συντόμως ἐξουθενώθην κι ἐστάθην ἀσθμαίνων, καταβεβλημένος, μὲ τὸ πέος ἀνὰ χεῖρα.

«Ἀννίτσκα μου· μικρά, τρυφερά μου δορκάς! –οὔφ!– ὑποφέρω· ὡς παῖς ἐν καμίνῳ φλέγομαι ἐκ τῆς καύλας ὁ τάλας· μάρτυς εἰμί, ἀναβαίνων τὸν Γολγοθὰν αἴρων βαρύτατον πέος –οὔφ!– δεσμώτης τοῦ πάθους εἶμαι κι ὁ ἄσπλαγχνος Πόθος μοῦ κατατρώγει τὰ σπλάγχνα...»

«Καλὲ κύριε, τὸ βλέμμα σας εἶναι θολερὸν καὶ ἀφεγγές· τί ἔχετε πάθει; Χὶ-χὶ-χί!»

«Ὑπερεπείγομαι νὰ σὲ γαμήσω, μανάρι μου! Μ’ ἐννοεῖς; Ἄχ, δὲν μὲ κατανοεῖς... Ὅλον το πρωινὸν εἰς τὸ ἐμπορικόν, ἐσυλλογιζόμην τὸ τρυφερὸν μουνέτον σου κι εἶχον πριαπισμὸν πολύωρον κι ὀδυνηρόν.»

«Χὶ-χὶ-χί! Θὰ σᾶς βάλω πέπερι εἰς τὴν γλῶτταν, κύριε· τί κακὰς λέξεις λέγετε!»

Οἱ ὀφθαλμοί μου ὑγράνθησαν καὶ εἶπον εἰς τόνον παρακλητικόν:

«Νὰ καθήσῃς νὰ σὲ γαμήσω Ἀννούλα μου, νὰ καθήσῃς σὲ παρακαλῶ... Βασανίζομαι, δὲν μὲ λυπεῖσαι; Βλέπεις τὸ κατάντημά μου; Βλέπεις τί μοῦ ἔχεις κάμνει; Τί θὰ κάμνω ἐγὼ τώρα μὲ τοῦτον τὸν κεκαυλωμένον ποῦτσον· ὄχι, εἰπέ μου σὲ παρακαλῶ, τί νὰ τὸν κάμνω;»

«Χὶ-χὶ-χί! Γίγνεσθε λίαν ἀστεῖος, κύριε.»

Εἶχον γίνει πράγματι περίγελως καὶ τὸ ἐγνώριζον. Εἶχον ποδοπατήσει τὴν ἀξιοπρέπειάν μου, εἶχον ἐξευτελισθῇ, εἶχον ταπεινωθῇ ἐνώπιόν τῆς ὑπηρετρίας... Αἴφνης φαεινὴν ἰδέαν εἶχα κι εἶπα:

«Νά, λαβέ, λαβὲ ταῦτα τὰ χρήματα διὰ νὰ ἀγοράσωμεν ἓν ἀκόμη τυφέκιον,» τῆς εἶπα ἐνσφηνώνων δύο χαρτονομίσματα τῶν εἴκοσι φράγκων –ὅλον το κέρδος τῆς ἡμέρας ἐκείνης– εἰς τὴν μεταξύ τῶν σφριγηλῶν μαστῶν της σχισμήν.

Ἡ Ἄννια ἦτο ἐξόριστος Ῥωσὶς κομμουνίστρια καὶ συνεκέντρωνεν δωρεὰς πρὸς ἐνίσχυσιν τοῦ κόμματος τῶν μπολσεβίκων, οἱ ὁποῖοι προετοίμαζον ἐπανάστασιν εἰς τὴν πατρίδα της. Ἐγὼ ποσῶς ἐνδιεφερόμην διὰ τὴν πολιτικὴν καὶ διὰ τὸν ἀναρχοκομμουνισμόν· ἐγὼ τὸ μόνον τὸ ὁποῖον ἐπεθύμουν ἦτο νὰ γαμῶ τὴν μικρὰν Ἄννια καὶ διὰ νὰ κερδίσω τὴν εὔνοιάν της ὑπεκρινόμην ὅτι συνεμεριζόμην τὸ πάθος της διὰ τοὺς πολιτικούς ἀγώνας.

Ἔκυψα εἰς τὸ ῥοδαλόν της οὖς ψιθυρίζων:

«Ὤ, βάλσαμον τῶν ὀφθαλμῶν μου· ὡς ἄνθος εὐωδιάζεις, ὡς χρυσαλλὶς σκορπίζεις τὴν χαράν! Ἐλθέ, ἐλθὲ νὰ μοῦ πάρῃς μίαν πίπαν, νὰ ἀνακουφισθῶ ὁ δυστυχὴς,» καὶ παρέσυρα αὐτὴν εἰς τὴν ὑπὸ τῆς κλίμακος μικρὰν ἀποθήκην ἔνθα ἡ μικρὰ κορασὶς ἐγονυπέτησεν εὐπειθῶς μὲ τὴν ῥάχην εἰς τὸν τοῖχον, ἀνοίγουσα τὸ τερπνὸν στόμα ὡς ἀνυπόμονος νεοσσὸς προσμένων τροφήν. Μόλις ὅμως ἤγγιξεν τὴν βάλανον εἰς τὰ χείλη, ἠρώτησεν:

«Θὰ ἔλθετε σήμερον εἰς τὴν ἔναρξιν τοῦ 5ου συνεδρίου τῆς Δευτέρας Διεθνοῦς;»

«Θὰ ἔλθω, γλυκεῖα μου· θὰ ἔλθω ἀνυπερθέτως. Λεῖξε τώρα, λεῖξε!»

«Ὤ, κύριε, εἶναι μέγα κρῖμα νὰ ἐξαπατᾶτε μίαν ἀδύναμον παιδίσκην μὲ ψευδεῖς ὑποσχέσεις προκειμένου νὰ σᾶς πεοθηλάσῃ.»

«Θὰ ἔλθω σοῦ λέγω, θὰ ἔλθω... Θὰ ἴδης. Θὰ ὑπάγωμεν ὁμοῦ εἰς τὸ πέμπτον συνέδριον μὲ βῆμα ταχύ. Βεβαίως... Οὐδεὶς θὰ λείψῃ ἐκ τοῦ πέμπτου συνεδρίου. Ζήτω τὸ 5ον συνέδριον! Λεῖξε ὅμως τώρα καλή μου, λεῖξε σὲ παρακαλῶ!»

«Θὰ εἶναι κρίσιμον διὰ τὸ μέλλον τοῦ κινήματος. Θὰ ληφθοῦν σημαντικαὶ ἀποφάσεις.»

«Γαμῶ τὸ κέρατό μου. Εἶναι σημαντικὸν καὶ κρίσιμον νὰ χύσω· ἀντιλαμβάνεσαι;»

«Θὰ ὁμιλήσῃ ὁ σύντροφος Владимир Ильич Ульянов[4]»

Ὕψωσα τὰς χεῖρας ἐκ τῆς ἀπογνώσεως ἀναστενάζων:

«Θεέ, ἔλεος! Τί ἐζήτησα; Μίαν πίπαν ἐζήτησα κι ἐγὼ ὁ ταπεινός σου δούλος…»

«Ὁ товарищ Ульянов[5] ἡγεῖται τοῦ κόμματός μας καί...» γκλούπ! τὴν ἀπεστόμωσα αἰφνιδίως διὰ τοῦ μεγάλου διαμετρήματος φαλλοῦ, τῶν ὀφθαλμῶν αὐτῆς διασταλθέντων ὑπερμέτρως.

Μὲ τὰς παλάμας ἐπὶ τοῦ τοίχου καὶ ἀνοικτά τα σκέλη ὤθουν διὰ παλινδρομικῶν κινήσεων τὸ ἄλκιμον πέος. Ἡ κεφαλὴ τῆς ὑπηρετρίας ἀντερειδομένη ἐπὶ τοῦ τοίχου μετέδιδεν τοὺς κραδασμοὺς τῶν γαμικῶν ὤσεων εἰς ὁλόκληρον τὸν οἶκον. Τὰ ὑαλικὰ τῆς οἰκίας συνήχουν τρέμοντα, ἡδονιζόμενα και αὐτά.

Κατὰ τὸν αὐτὸν χρόνον, τὸ δεκτικὸν κοράσιον ηὐνανίζετο διὰ τῆς δεξιᾶς συντόνως, ἀμιλλώμενοι ἀμφότεροι –ἀστὸς καὶ προλετάρια– τὸν καλὸν ἡδονικὸν ἀγώνα, συντηκόμενοι καὶ συγχωνευόμενοι ἐν τῇ ἐρωτικῇ καμίνῳ, ἀντικαθιστῶντες καὶ ὑπερβαίνοντες τὴν πάλην τῶν τάξεων δι’ ἐκείνης τῆς τερπνῆς τῶν ὀργώντων σωμάτων.

«Ἄννια!» ἠκούσθη ἡ ὀξεῖα κραυγὴ τῆς συζύγου μου. «Ἄννιαα!»

Ἡ μικρὰ ὑπηρέτρια ἀπεκρίθη εἰς τὸ κάλεσμα τῆς κυρίας της μὲ παραμεμορφωμένην φωνήν, «-αὰ-ιστα.., κυ-ίαα…»[6] ἐκ τοῦ γεγονότος ὅτι τὸ στόμα αὐτῆς ἦτο σφιγκτῶς πεπληρωμένον –κατὰ τὸ κοινῶς λεγόμενον, ἦτο ‘στουμπωμένη’– ἀπὸ τὸν κωνοειδῆ φαλλὸν τοῦ κυρίου της.

«Ἦλθεν ὁ κύριος, Ἄννια;»

«-αὰ-ι-τα, κυ-ία...»

«Διατί ἀργεῖ;»

«-ὰ χὺ-ῃ κι ἔ-χεται[7]»

«Τιί;»

«-ὰ χὺ-ῃ ὕδω- -ό-ω-ον κι ἔ-χεταιαι...[8]»

Παρελήρουν κατειλημμένος ὑπὸ βακχικῆς μανίας:

«Ῥόφει, ὦ ἀμβροσία τῆς ζωῆς μου κι ἐντρύφημα τῶν λογισμῶν μου! Ῥόφει, ὦ γλυκασμὲ τοῦ πέους μου! Ῥόφει ἰσχυρῶς κι ἀκαταπαύστως.»

Αἰσθανθεὶς τὸ ὀργασμικὸν κύμα -τσουνάμι ἦτο- πλησιάζον ἀκάθεκτον, ἐπέσπευσα τὰς ὠθήσεις καὶ ἀπεφόρτωσα κατὰ ριπὰς τὸ ἄφθονον καὶ ἀρωματικόν μου σπέρμα, χρεμετίζων ὡς ἵππος –ὅλοι μὲ ἤκουσαν– ὑπερχειλίζων τὸ χωρητικὸν στόμα τῆς ληπτικῆς μικρᾶς, ἥτις καταπίνουσα αὐτὸ ἀπλήστως μέχρι τελευταίας ῥανίδος, ἔφθασεν εἰς τὴν ἰδικήν της ἡδονικὴν κορύφωσιν.

[1]Ηρωίδα τού Άντον Τσέχωφ στο θεατρικό έργο, ‘Ο Βυσσινόκηπος’

[2]Αννούσκα μου, Αννούσκα μου!

[3] αχλαδωτά

[4] Vladimir Ilyich Ulyanov (Lenin)

[5] Σύντροφος Οὐλιάνωφ

[6] Μάλιστα, κυρία

[7] Νὰ χύσῃ κι ἔρχεται.

[8] Νὰ χύσῃ ὕδωρ εἰς τὸ πρόσωπόν του κι ἔρχεται.

33. Στον κόσμο του παρελθόντος

2011-08-08T04:23:00.000-07:00

Ζντούπ!

Οὐρανόθεν ἐρρίφθην ἐπὶ γῆς!

Κι ἔμεινα ἐκστατικὸς ἐκ τοῦ θαύματος τῆς ὑπάρξεως!

Πῶς δηλαδὴ ὑπῆρχον;

Διατί;

Πόθεν;

Ὑπῆρχον πράγματι;

Τί ἦτο ἡ ὕπαρξις;

Πῶς αὕτη κατέστη δυνατή;

Τί ἤμην πρὶν ὑπάρξω· καὶ τί μετά;

Καὶ τί θὰ ἤμην ἐὰν δὲν ὑπῆρχον τώρα;

Καὶ ἐγνώριζον ὅτι ἡ ἀπάντησις εἰς τὰ ἀνωτέρω ζητήματα ὑπῆρχεν πρὶν ἐγερθοῦν αὐτά, ὑπάρχει καὶ ἐμφανίζεται ὡς τὰ ἐρωτήματα τὰ ἴδια, καὶ θὰ ὑπάρχει ἀφοῦ παύσουν νὰ ἔχουν αὐτὰ ἰσχὺν καὶ νόημα.

Κλίνας τὴν κεφαλὴν εἶδον ἔκπληκτος τὸ σῶμα μου: ἦτο γυμνόν, στιβαρόν, μαλλωτόν[1] καὶ μετρίου μᾶλλον ἀναστήματος. Λαβὼν ἐν τῇ παλάμῃ τὸ πέος, περιεργάσθην αὐτό· ἦτο βαρύ, μελανόμορφον, ἁδρομερὲς ὡς κωνάριον[2], ἐλαστικὸν ὡς πρὸς τὴν ἀφήν, ἔχον οὖλον[3] τρίχωμα. Καθ’ ὅλας τὰς ἐνδείξεις ἤμην ἀνὴρ πεντήκοντα -κατὰ τὸ μᾶλλον ἢ ἧττον[4]- ἐτῶν.

Ἔφερον πῖλον τύπου bowler ἐπὶ κεφαλῆς, βερνικωτὰ ὑποδήματα, καὶ περιπόδια μετὰ κνημοδετῶν[5]. Εἰς τὸν ἀριστερὸν βραχίονα εἶχον δεδιπλωμένα τὰ ἐσώρουχά μου, ὑποκάμισον, κοστούμι, ἐκράτουν δὲ καὶ ἀλεξίβροχον[6].

Ἠσθάνθην ἐντροπὴν διὰ τὴν γυμνότητά μου. Ἦτο βεβαίως Αὔγουστος μήν, ὁ καύσων ἀσφαλῶς ἀφόρητος, ἀλλὰ ἐν οὐδεμίᾳ περιπτώσει ἐδικαιολογούμην νὰ κυκλοφορῶ γυμνὸς ἀνὰ τὰς ὁδοὺς καὶ τὰς ῥύμας τῆς πόλεως. Ἐκοίταξα ἀνήσυχος γύρω καὶ διεπίστωσα ὅτι εὑρισκόμην ἐπὶ τῆς μικρᾶς, γραφικῆς place de Furstenberg τῆς πόλεως τῶν Παρισίων. Εὐτυχῶς ἐκείνην τὴν μεσημβρινὴν ὥραν ἡ μικρὰ πλατεία ἦτο ἔρημος. Ἐκοίταξα πρὸς τὴν κατεύθυνσιν τῆς rue de l’ Abbaye· οὐδείς. Ἐκοίταξα καὶ πρὸς τὴν ἀντίθετον, ἐκείνης τῆς rue Jacob· μηδείς. Τὰ καταστήματα ἦσαν κλειδωμένα καὶ τὰ ἐξώφυλλα τῶν παραθύρων κεκλεισμένα· ἀλλὰ ὑπωπτεύθην ὀπίσω ἀπὸ τὰς περσίδας παιδικοὺς ὀφθαλμοὺς παρατηροῦντας μὲ φιλοπαίγμονα διάθεσιν τὸ πέος μου.

Ὁ ἥλιος μὲ συνέθλιβεν διὰ τῶν πυριφλεγῶν πελμάτων του. Ἱστάμην ἐκεῖ ἀμήχανος, ἄεργος, ἀπορῶν τί κάμνω ἐπὶ τῆς γῆς, διατί ζῶ, ‘chi sono io, chi sono gli altri’[7]. Ἐδίψων· καὶ ἡ δίψα ἐκείνη δὲν ἐκορρένετο δι’ ὕδατος ἀλλ’ ἦτο δίψα μεταφυσική, δίψα δι’ ἐκεῖνον τὸ ἄγνωστον τὸ ὁποῖον ἀπώλεσα ἀποκτήσας σῶμα καὶ ὕπαρξιν. Ἐσπόγγισα διὰ μανδηλίου τὸν ἱδρώτα ἐκ τοῦ κατερύθρου προσώπου μου. Ἐν τῇ ἄκρᾳ σιωπῇ, μοναδικὸς παρήγορος ἦχος, ὁ ἀσθενής, κελαρυστὸς ἦχος πίπτοντος ὕδατος μικρᾶς τινος κρήνης τῆς πλατείας.

Ἤκουσα τότε ὀπίσω μου εἰρωνικὸν γέλωτα παιδίσκης καὶ τὰκ-τὰκ-τάκ! κρότον δρομαίων βημάτων πλησιάζοντα. Δι’ αὐθορμήτου κινήσεως ἀπέκρυψα διὰ τῶν παλαμῶν τὰ γεννητικά μου ὄργανα κι ἐστράφην.., πλὴν ὅμως παιδίσκην – σᾶς ὁρκίζομαι, οὐκ εἶδον! «Marfa! Marfa!» ἤκουσα φωνὴν φωνάζουσαν τὸ ὄνομα αὐτῆς. Τὰ βήματα ἔκαμαν δύο κύκλους γύρω μου καὶ ἐν συνεχείᾳ ἀπεμακρύνθησαν τῆς ἐντάσεώς των ἐξασθενουμένης, ἕως ὅτου ἔπαυσαν νὰ ἠχοῦν, ἐπικρατησάσης σιγῆς τάφου.

Ἤρχισα νὰ ἐνδύομαι τὸ ὑποκάμισον ὅταν αἴφνης, κρρρ..! τριγμὸς ἠκούσθη, καὶ τὸ κιγκλίδωμα τῆς ἁψιδωτῆς θύρας τοῦ ἔναντι ἀναγεννησιακοῦ κτιρίου τῆς rue Abbaye, ἤνοιξεν βραδέως καὶ ἐνεφανίσθη ἐπὶ τοῦ κατωφλίου μέγας ὄρνις –στρουθοκάμηλος τὸ εἶδος!

Τὸ βασιλικὸν πτηνὸν κατελθὸν μεγαλοπρεπῶς τὰς πέντε βαθμίδας τῆς κλίμακος κατευθύνθη πρὸς τὸ μέρος μου καὶ πλησιάσαν εἰς ἀπόστασιν πέντε περίπου μέτρων, ἐστάθη μὲ μετέωρον πόδα, κοιτάζον μὲ αὐταρχικόν, βλακῶδες βλέμμα.

Ἱστάμην ἀσάλευτος καθηλωμένος ὑπὸ τῶν διαπύρων ἀκτίνων τοῦ ἡλίου αἵτινες μὲ διεπέρων ἐκ τῆς κορυφῆς τῆς κεφαλῆς ἕως τῶν πελμάτων ὡς ὀβελίαν. Ἐγνώριζον βεβαίως ὅτι τὰ φαινόμενα ἀπατοῦν· ἀλλὰ διὰ πρώτην φορὰν μοῦ ἐδημιουργήθη ἡ ὑπόνοια ὅτι ἡ συνείδησις, –τοῦτο τὸ φαινόμενον τῶν φαινομένων– ἐλάμβανεν πληθώραν μορφῶν καὶ αὐτηπατᾶτο ἀντιλαμβανομένη τὰ ἰδικά της σχήματα ὡς δῆθεν ἐξωτερικήν, ἀντικειμενικήν, ἀνεξάρτητον ἀπὸ αὐτὴν πραγματικότητα... Αἰφνιδίως τὸ ἠλίθιον πτηνὸν ἐξέβαλεν ὀξεῖαν, πολεμικὴν κραυγὴν καὶ τινάσσον τοὺς πτέρυγας μοῦ ἐπετέθη ἄνευ λόγου καὶ αἰτίας. Φυσικῷ τῷ λόγῳ ἐτράπην εἰς ἄτακτον φυγήν.

Παρουσίαζον γελοῖον θέαμα καταδιωκόμενος ὑπὸ στρουθοκαμήλου, τρέχων ἡμίγυμνος πρὸς τὴν ὁδὸν Cardinale, ὅταν ἤρχισαν νὰ πίπτουν στὰκ-στὰκ-στάκ! σταγόνες οὐχὶ συνήθους βροχῆς, ἀλλ’ ἀμαυραί, στιγματίζουσαι τὰς λευκὰς πλάκας τῶν πεζοδρομίων, κηλιδώνουσαι τὰ φυλλώματα τῶν δένδρων, σπιλώνουσαι τὰς προσόψεις τῶν κτιρίων, ἀμαυρώνουσαι ταχέως τὴν πόλιν ὁλόκληρον. Ἔκπληκτος ἐκ τοῦ παρὰ φύσιν φαινομένου ἔσπευσα νὰ προφυλαχθῶ τόσον ἐγώ, ὅσον καὶ τὸ πτηνόν, ὑπὸ τοῦ ραβδωτοῦ, πρασίνου καὶ λευκοῦ, ὑφασματίνου στεγάσματος –κοινῶς τέντας- τοῦ ἐστιατορίου ‘La Santé par l’ Alimentation’ κειμένου εἰς τὴν συμβολὴν τῶν ὁδῶν Cardinale καὶ de l’ Abbaye.

Ἐξετάζων διὰ τοῦ δείκτου σταγόνα τινὰ διεπίστωσα ὅτι ἦτο μελάνη! Ἤκουσα τότε θρόισμα γραφίδος ἐπὶ χάρτου οὐρανόθεν, καὶ ἀναβλέπων, στάκ! κηλὶς μελάνης ἐπέπεσεν ὡς φώτησις ἐπὶ τοῦ μετώπου μου. Αἴφνης εἶχον τὴν παράξενον ἐπίγνωσιν ὅτι ἐγὼ καὶ ὁ κόσμος λέξεις εἴμεθα τὰς ὁποίας μυστηριώδης, ἀόρατος χεὶρ συγγράφει, διηγουμένη τὸν μῦθον τῆς ζωῆς καὶ τοῦ κόσμου.

[1] μαλλιαρό

[2] χοντροκόμματο σαν κουκουνάρα

[3] σγουρό

[4] λίγο-πολύ

[5] κάλτσες με καλτσοδέτες

[6] ομπρέλα

[7] ‘ποιος είμαι εγώ, ποιοι είναι οι άλλοι’ φράση από την ταινία του Ταρκόφσκυ, ‘Νοσταλγία’.

31. Η προδοσία της Bluma

2011-07-31T00:54:00.000-07:00

Χωρίς να προλάβω ν’ αντιδράσω ο γιγαντόσωμος θα πιέσει στο πρόσωπό μου ένα μεγάλο κομμάτι βαμβάκι εμποτισμένο με κάποια ουσία που θα μυρίζει πικραμύγδαλο. Θα προσπαθήσω να ελευθερωθώ, αλλά ο άντρας θα ’ναι πολύ δυνατός και δε θα μ’ αφήνει και σε λίγα δευτερόλεπτα θα παραλύσω· το σώμα μου θα αναισθητοποιηθεί εντελώς.

Θα κείτομαι γυμνή κι ασάλευτη· δε θα μπορώ ούτε το δαχτυλάκι μου να κουνήσω, ούτε να μιλήσω. Θ’ ακούω και θα βλέπω, αλλά με μια παράξενη, παραμορφωτική διαύγεια σαν να είμαι ξαπλωμένη στο βυθό και να βλέπω προς τα πάνω τους ανθρώπους που θα είναι έξω από το νερό. Οι δύο άνδρες με τις μακριές γενειάδες θα χαμογελούν παράξενα, τρομακτικά σχεδόν· ο κοντός θα μασά τσίχλα. Θα μ’ έχουν αδρανοποιήσει, όπως η αράχνη το θύμα της με το δηλητήριό της. Μ’ ένα πονηρό νεύμα θα συνεννοηθούν μεταξύ τους κι ο μικρόσωμος θα πει διστακτικά στη Bluma:

«Γκουχ, γκουχ, κυρία...»

Η Bluma θα στέκει γυμνή στο παράθυρο κοιτάζοντας έξω και θα καπνίζει αφηρημένα. Ο νάνος θα κάνει δυό βήματα προς το μέρος της και θα επαναλάβει πιο θαρρετά:

«Κυρία»

«Μμ..;»

«Μ’ όλο το σεβασμό...» θα πει βγάζοντας ταπεινά το καπέλο του. «Επιτρέπεται να γαμήσομεν (sic) κι εμείς αυτό το ωραίο μουνάκι;»

«Τι;»

«Σας παρακαλούμε καλέ κυρία, αφήστε μας να το γαμήσομεν,» θα παρέμβει ο γιγαντόσωμος.

«Βγάλε το καπέλο σου, ηλίθιε!» θα τον επιπλήξει ο κοντός. «Στην κυρία μιλάς.»

Θα υπακούσει αμέσως. «Ω, με συγχωρείτε, το ξέχασα.»

«Κάντε της ό,τι θέλετε...» θα πει εκείνη αδιάφορα· και μετά από μια μικρή παύση: «...γρήγορα μόνο!»

«Έννοια σας, κυρία...»

«Είστε πολύ καλή· σας ευχαριστούμε.»

«Εγώ πρώτος» θα πει ο κοντός.

«Γιατί εσύ πάντα πρώτος, Μω;» θα διαμαρτυρηθεί ο μεγαλόσωμος. «Καλέ κυρία, πείτε του κάτι, είναι άδικο!»

«Ο Μω πρώτος» θ’ αποφασίσει εκείνη.

Το ανθρωπάκι ο Μω θα ξεκουμπώσει την καμπαρντίνα, θα κατεβάσει τα παντελόνια του και θ’ ανέβει πάνω μου. Δε θα νιώθω απολύτως τίποτα· το σώμα μου θα ’ναι νεκρό. Ο άλλος, ο γίγαντας, θα βγάλει έξω έναν τεράστιο φαλλό και θα μαλακίζεται όση ώρα περιμένει. Η Bluma θα συνεχίζει να κοιτάζει την κίνηση κάτω στο δρόμο αφηρημένα. Θα φυσήξει ψηλά τον καπνό και θα πει:

«Δυστυχώς Larra, δεν μπορώ να κάνω τίποτα· είσαι μέρος του πειράματος. Όταν διάβασα το όνομά σου στον κατάλογο, ξαφνιάστηκα... Θα προτιμούσα βέβαια να μην ήσουν εσύ -πίστεψέ με- αλλά πρέπει να με καταλάβεις· δεν αποφασίζω εγώ γι’ αυτά τα πράγματα, άλλοι που βρίσκονται πολύ ψηλά αποφασίζουν...

»Η Paribas χρηματοδοτεί ένα μυστικό project με σκοπό να κατανοήσουμε πώς γεννιούνται οι ελπίδες στους ανθρώπους...»

«Ώωπα, αντρούλη μου· ώπα-ώπα, δωσ’ του!» θα ενθαρρύνει ο γιγαντόσωμος το σύντροφό του που θα ξεφυσά -ουφ, ουφ- πάνω στο πρόσωπό μου· η ανάσα του θα μυρίζει τη γλυκερή μυρωδιά της τσίχλας που θα μασάει.

Η Bluma θα συνεχίσει σαν να μονολογεί:

«Οι μάζες έχουν πειστεί από καιρό ότι δεν υπάρχει ελπίδα ν’ αλλάξει η κατάσταση κι έτσι προς το παρόν το status quo δεν απειλείται.

»Βεβαίως επιτρέπουμε στις μάζες να εκτονώνονται κατά διαστήματα σε πράξεις τυφλής βίας αλλά, αφού δεν ελπίζουν σε τίποτα, αποδέχονται τελικά την υπάρχουσα κατάσταση και αναγκαστικά επανέρχονται στα ίδια... Αν όμως αποκτούσαν κάποιο όραμα, τότε τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά· δε θα δίσταζαν να καταστρέψουν ολοσχερώς το σύστημά μας για να υλοποιήσουν το όραμά τους.»

«Έλα παλικαράκι μου, έλα αντρούλη μου, τέλειωνε να γαμήσω κι εγώ» θα πει ο γιγαντόσωμος στο Μω χτυπώντας τον τρυφερά στους γλουτούς. «Και.., φτύσε την τσίχλα· δεν μασάμε τσίχλα όταν γαμάμε. Είναι προσβλητικό, δεν έχεις τρόπους;»

«Σκάσε γαμώ το κέρατό μου! Μιλάει η κυρία, μιλάς κι εσύ, πώς να συγκεντρωθώ να χύσω;!»

Η Bluma δε θα τους ακούει:

«...Το τελευταίο διάστημα παρουσιάστηκαν αρκετές περιπτώσεις ατόμων τα οποία άρχισαν -εντελώς αναίτια- να ελπίζουν σ’ ένα καλύτερο μέλλον. Αυτό μας ανησύχησε, γιατί η ελπίδα είναι εκ φύσεως ανατρεπτική για κάθε καθεστώς.

»Θέλουμε να καταλάβουμε πώς και γιατί γεννιούνται οι ελπίδες για να τις εξαλείψουμε εν τη γενέσει τους. Θέλουμε να μάθουμε γιατί αυτά τα παράξενα όντα που ονομάζονται ‘άνθρωποι’ επιμένουν να ελπίζουν ακόμη κι όταν όλα έχουν χαθεί. Επιλέχθηκαν λοιπόν μερικές δεκάδες άτομα από διάφορες χώρες που πάσχουν από ανίατες ασθένειες και που δεν έχουν καμιά ελπίδα σωτηρίας, κι αρχίσαμε να παρακολουθούμε -εν αγνοία τους φυσικά- τη συμπεριφορά τους και την εξέλιξη της ασθένειάς τους μέχρι το θάνατό τους...

»Σε μερικά απ’ αυτά λοιπόν εμφανίστηκε η παράλογη ελπίδα ότι θα γίνει κάποιο θαύμα και θα θεραπευτούν. Πώς; Γιατί; Η δική σου βέβαια περίπτωση είναι λίγο πιο σύνθετη κι γι’ αυτό πιο ενδιαφέρουσα. Ο έρωτάς σου για μένα αποδείχτηκε πιο ισχυρός από το φόβο του θανάτου, και η ελπίδα να με συναντήσεις σ’ έκανε να ξεπεράσεις όλα τα εμπόδια και τους κινδύνους. Ειλικρινά το βρίσκω συγκινητικό...»

Θα στρέψει το όμορφο κεφάλι της προς το μέρος μου.

»Τώρα που τα ’μαθες όλα, εξακολουθείς να μ’ αγαπάς; Δεν αισθάνεσαι προδομένη; Δε με μισείς; Ελπίζεις ακόμα; Σε τι; Το πείραμα συνεχίζεται...»

Θα κοιτάζει τους περαστικούς κάτω στο δρόμο αφηρημένα. Μετά θα πει κάτι που θα μου φανεί πολύ παράξενο και άσχετο.

«Θυμάσαι στο CERN? Το μεγάλο πείραμα δεν κατέληξε στην καταστροφή που όλοι γνωρίζουν... Κατέληξε σ’ ένα απρόβλεπτο αποτέλεσμα που το κρατήσαμε μυστικό, γιατί, αν γινόταν γνωστό, ίσως άλλαζε ο κόσμος... Γι’ αυτό φροντίσαμε να μη μαθευτεί»

Θα σβήσει τη γόπα στο περβάζι του παραθύρου και λέγοντας «φεύγουμε!» θ’ αρχίσει να ντύνεται αποφασιστικά.

«Μισό λεπτό να χύσω!» θα πει ο νάνος επιταχύνοντας τις κινήσεις της λεκάνης του.

«Κυρία, εγώ δε γάμησα!» θα παραπονεθεί ο γίγαντας σαν παιδί που δεν πρόλαβε να κάνει τραμπάλα.

Χλάτς - χλούτς! θα τους χαστουκίσει και τους δύο δυνατά.

«Φεύγουμε είπα· ακούσατε;!»

Ο κοντός θα φτύσει τη τσίχλα και θα με χώσουν σ’ ένα μεγάλο καννάβινο τσουβάλι. Ο γιγαντόσωμος θα με φορτωθεί στον ώμο, κι η τελευταία εικόνα που θα έχω πριν χάσω τις αισθήσεις μου, θα είναι η μεγάλη ροζ τσίχλα που θα επιμηκύνεται απ’ τη μοκέτα μέχρι τη σόλα του καθώς θα σηκώνει το πόδι του.

28. Η τύφλωση του τραπεζίτη Jean de Bloch

2011-07-24T03:04:00.000-07:00

Θα επιστρέψω στην τραπεζαρία και για να γιορτάσω θα παραγγείλω λευκό κρασί και φιλέτο. Μισοζαλισμένη θα την κοιτάζω στην άλλη άκρη της αίθουσας, μαγεμένη από την ομορφιά της, και κάποια στιγμή θα συνειδητοποιήσω ξαφνικά ότι ο τόσο οικείος και καθησυχαστικός θόρυβος του εστιατορίου –οι χαμηλόφωνες συνομιλίες, τα σποραδικά γέλια, οι κρυστάλλινοι ήχοι των ποτηριών, των μαχαιροπήρουνων, ακόμη κι η διακριτική μουσική του πιάνου– θα έχουν παύσει σιγά-σιγά χωρίς να το καταλάβω και θα ’χει επικρατήσει μια παράξενη, ανησυχητική ησυχία, ενώ ένας μετά τον άλλον οι θαμώνες της πολυτελούς τραπεζαρίας θα στρέφονται και θα κοιτάζουν έξω από τα μεγάλα παράθυρα προς το boulevard Raspail...

Θα στραφώ και θα δω κολλημένα στα τζάμια εκατοντάδες εξαθλιωμένα πρόσωπα –οι άθλιοι των Παρισίων– σαν κολασμένα φαντάσματα που θα τα είχε ξεβράσει ο κάτω κόσμος, να κοιτούν ανέκφραστα –και γι’ αυτό ακόμη πιο απειλητικά κι από το να ήταν οργισμένα– τους πλούσιους που θα ζούσαν μέσα την χλιδή και τη πολυτέλεια.

Οι σωματοφύλακες του Jean de Bloch θα σταθούν μεταξύ τραπεζιού και παραθύρου αγγίζοντας κάτω από τα σακάκια τους τις λαβές των όπλων τους.

Ο maitre d’ hôtel ένας κοντόχοντρος μεσήλικας που τα λίγα μαλλιά του θα τα είχε κάνει κοτσιδάκι, θα δώσει εντολές και το προσωπικό θα κλείσει βιαστικά τα χοντρά, ξύλινα, εσωτερικά παραθυρόφυλλα, θ’ ανάψει τους πολυελαίους, και θα τραβήξει τις πορφυρές, βελούδινες κουρτίνες.

Ξαφνικά –κρααάτς!– θ’ ακουστεί, κι απ’ έξω η τζαμαρία θα σπάσει. Νταγκ-νταγκ-νταγκ! μεγάλες πέτρες θ’ αρχίσουν να πέφτουν βροχή πάνω στα ξύλινα παραθυρόφυλλα. Οι βαριές κουρτίνες θα σείονται. Θα είναι τρομακτικό ν’ ακούς τα δυνατά κτυπήματα και να ’σαι κλεισμένος μέσα.

Ο maitre d’ hôtel με το κοτσιδάκι θα χτυπήσει τα χέρια του:

«Mesdames et messieurs, est-ce que je peux avoir votre attention s' il vous plait?

»Η διεύθυνσις του ξενοδοχείου εκφράζει τη λύπη της γι αυτό το δυσάρεστο συμβάν το οποίο διέκοψε το δείπνο σας. Ουδείς όμως λόγος ανησυχίας συντρέχει... Οι ταραχές αυτές είναι συνηθισμένες και τις αντιμετωπίζουμε με επιτυχία.

»Όλες οι είσοδοι του ξενοδοχείου έχουν ασφαλιστεί· οι άντρες ασφαλείας έχουν λάβει επίκαιρες θέσεις και σαφείς διαταγές ν’ ανοίξουν πυρ, αν παραστεί ανάγκη. Εγγυώμαι προσωπικά, την πλήρη ασφάλειά σας. Η αστυνομία έχει ειδοποιηθεί και σε λίγο θα καταφθάσει και θα διαλύσει τους ταραχοποιούς. Διατηρήστε παρακαλώ την ψυχραιμία σας, αγνοήστε τους και συνεχίστε το δείπνο σας. Αύριο το ατυχές αυτό περιστατικό θα είναι μια διασκεδαστική ανάμνηση.»

Θα κάνει ένα νεύμα προς τον πιανίστα κι εκείνος θ’ αρχίσει να παίζει ένα κεφάτο καν-καν, που η αντίθεσή του προς τα όσα θα συμβαίνουν θα δημιουργεί μια γκροτέσκα ατμόσφαιρα.

Ακολουθώντας τη συμβουλή του διευθυντή, όλοι θα σκύψουν στα πιάτα τους και θα συνεχίσουν να τρώνε αμίλητοι, –ή μάλλον θα κάνουν πως τρώνε– ρίχνοντας κλεφτές, φοβισμένες ματιές προς τις σειόμενες πορφυρές κουρτίνες. Η Bluma θα με κοιτάξει ανήσυχη. Ο Jean de Bloch, σίγουρος ότι δεν κινδυνεύει από τίποτε, θ’ αστειευτεί και οι άλλοι θα γελάσουν βεβιασμένα. Οι σωματοφύλακες θα ’χουν στραμμένη την προσοχή τους προς τα παράθυρα και τις εισόδους. Αλλά το κακό θα ’ρθει από ’κει που δεν το περιμένουν. Το κακό θα είναι ήδη εκεί, μέσα στην αίθουσα...

Μια απαίσια στριγκλιά θα σκίσει την τραπεζαρία, κι όλοι θ’ αναπηδήσουν στα καθίσματά τους.

Οι σωματοφύλακες θα στραφούν και θα γαζώσουν τον σωμελιέ που θα τρέχει προς την έξοδο υπηρεσίας. Μια διαγώνια σειρά αιμάτινων κηλίδων θα σχηματιστεί στο λευκό σακάκι στην πλάτη, κι ο άτυχος σερβιτόρος θα σωριαστεί επί τόπου.

Θα δω τον Jean de Bloch και θ’ ανατριχιάσω. Θα έχει καρφωμένο στο αριστερό μάτι ένα μεγάλο, ασημένιο πιρούνι. Θα τον είχε τυφλώσει ο sommelier του που θα έστεκε πίσω του και θα του σέρβιρε κρασί! Ο πανίσχυρος τραπεζίτης θα σηκωθεί, τα αίματα θα τρέχουν στο μάγουλό του, και με τα χέρια απλωμένα σαν Οιδίποδας, θα παραπαίει ανάμεσα στον κόσμο που θα παραμερίζει από τη φρίκη αναποδογυρίζοντας τραπέζια και καρέκλες.

Η Bluma θα κρατάει άφωνη το πρόσωπό της από τον τρόμο!

«Ένα γιατρό! Είναι κανένας γιατρός εδώ;!» θα φωνάξει πανικόβλητη.

Ο γιατρός του ξενοδοχείου ένας νεαρός με γυαλιά και μαύρη τσάντα θα εμφανιστεί τρέχοντας. Με μια απότομη κίνηση θα τραβήξει το τραπεζομάντηλο με τα σκεύη από το τραπέζι και θα ξαπλώσουν πάνω του τον τραπεζίτη. Ο γιατρός θα του κάνει μια ένεση τοπικής αναισθησίας· θα πιάσει το πιρούνι, και θα το τραβήξει με προσοχή. Όμως το μεγάλο πιρούνι θα βγει μαζί με τον βολβό του ματιού. Θα ξεκαρφώσει προσεκτικά το βολβό και θα τον δώσει στον υπεύθυνο ασφαλείας. Αυτός θα βγάλει το μαντήλι του, θα το τινάξει, θα τυλίξει το πολύτιμο μάτι του κυρίου του και θα το φυλάξει στην εσωτερική τσέπη του σακακιού του.

Το σφυροκόπημα νταγκ-νταγκ-νταγκ! στα παράθυρα θα συνεχίζεται αμείωτο. Σοκαρισμένοι οι πολιορκημένοι θα κάθονται όρθιοι, άφωνοι κι ασάλευτοι σαν αγάλματα, και ακούγοντας σειρήνες περιπολικών και πυροβολισμούς θ’ αναστενάξουν με ανακούφιση. Μέσα σε λίγα λεπτά όλα θα ησυχάσουν, οι πόρτες του ξενοδοχείου θ’ ανοίξουν, οι πελάτες θα προβάλουν διστακτικά τα κεφάλια τους έξω, και μετά θ’ αρχίσουν να τρέχουν σαν ποντίκια. Η Bluma και ο Jean de Bloch με το γιατρό θα μπουν στη θωρακισμένη τους λιμουζίνα και θα φύγουν.

24. Στρασβούργο - η μαύρη πανώλη

2011-07-17T02:26:00.000-07:00

Αργά το απόγευμα της επομένης θα περνώ τα σύνορα Γερμανίας - Γαλλίας.

Σύθαμπο· έτσι όπως ο στρόβιλος της σκόνης θα κυκλώνει την πόλη του Στρασβούργου, θα είναι σαν ένα πελώριο, μετέωρο στοιχειό σε φασματικό κόσμο. Τίποτε δε θα ’ναι πραγματικό· όλα θα είναι παραστάσεις του μυαλού μου, και η φαντασία μου δε θα μπορεί να συλλάβει την ‘πραγματικότητα’, γιατί θα είναι σαν να προσπαθεί κάποιο φάντασμα να πιάσει ένα πράγμα.

Το Στρασβούργο θα είναι νεκρή πολιτεία. Πριν από δέκα χρόνια θα είχε χτυπηθεί από κάποια μεταλλαγμένη μορφή πανώλης εξαιρετικά μεταδοτική. Η πόλη θα είχε μπει σε καραντίνα, ο στρατός θα την είχε κυκλώσει και θα ’χαν αφήσει τους κατοίκους να πεθάνουν αβοήθητους, χωρίς γιατρούς και φάρμακα. Όσοι θα είχαν προσπαθήσει να διαφύγουν θα είχαν εκτελεστεί εν ψυχρώ. Οι δυστυχείς πολιορκημένοι θα πέθαιναν κάθε μέρα κατά χιλιάδες· οι ζωντανοί δε θα είχαν πού να θάψουν τους νεκρούς· θα τους έχωναν πρόχειρα στους δρόμους, και θα είχαν ανοίξει τους πύργους στα τείχη της παλιάς πόλης και θα πετούσαν μέσα τα πτώματα· η δυσωδία θα ήταν αφόρητη.

Μπαίνοντας στην πόλη θα σταματήσω... Στο μούχρωμα της νύχτας θα μου φανεί ότι το οδόστρωμα κινείται σαν θαλάσσιο ρεύμα! Θα σταματήσω παραξενεμένη και παρατηρώντας προσεκτικότερα θα διακρίνω κοπάδια ποντικών να τρέχουν απ’ τη μια ως την άλλη άκρη. Μερικοί απ’ αυτούς θα παραξενευτούν απ’ την παρουσία μου και θα σταθούν στα πίσω τους πόδια· θα μυρίσουν τον αέρα κουνώντας νευρικά τις μυτερές μουσούδες τους και τα μουστάκια τους, και αμέσως μετά θα συνεχίσουν τα βιαστικά πηγαινέλα τους και την πολυάσχολη ζωή τους.

Θα βάλω αποφασιστικά ταχύτητα και θα πατήσω γκάζι. Αηδιαστικά τσιρίγματα θ’ ακουστούν κάτω απ’ τα ελαστικά της chevrolet. Θα κοιτάξω απ’ τον καθρέφτη και θα δω πίσω μου τα αιμάτινα ίχνη που θα αφήνουν οι τροχοί στο οδόστρωμα.

Ο καυτός άνεμος θα χτυπά με δύναμη τις ξεχαρβαλωμένες πόρτες και τα πατζούρια των κτιρίων. Η ασχήμια των ερειπωμένων οικοδομών θα είναι τόσο οδυνηρή που θα προκαλεί πόνο στα μάτια. Οι επιγραφές με τα ονόματα των οδών -Rue des Echasses, Rue des Juifs, Rue des Frères- θα στοιχειώνουν τους έρημους δρόμους κάνοντας αβάσταχτη την απουσία των ανθρώπων. Πάνω σ’ έναν γερμένο στύλο με κομμένα καλώδια θα κάθεται ένα παχύ όρνιο που θα εποπτεύει την επικράτειά του με άγριο βλέμμα.

Καθώς θα έρχομαι από τη Rue Marciére, θα διασχίσω χωρίς να κόψω ταχύτητα τη Place de la Cathédrale, θα πέσω πάνω στη σάπια πύλη της Notre-Dame της πόλης, που θα ήταν έτοιμη να καταρρεύσει από καιρό και θα μπω μέσα στον εκκλησία με την chevrolet.

Θ’ ανατριχιάσω απ’ τη φρίκη! Ο τερατώδης καθεδρικός θα είναι κατασκότεινος και στο φως των προβολέων του αυτοκινήτου θα δω το δάπεδο καλυμμένο με εκατοντάδες ανθρώπινους σκελετούς. Η τελευταία πράξη της τραγωδίας θα είχε παιχτεί εδώ.

Χωρίς να σβήσω τη μηχανή θα κατέβω. Θα προσπαθώ να διατηρήσω την ισορροπία μου πατώντας ανάμεσα στα οστά· θα υπάρχουν αγκαλιασμένοι σκελετοί μανάδων και παιδιών και ολόκληρων οικογενειών.

«Θε μου!» θα ψιθυρίσω συγκλονισμένη, «τι έγινε εδώ μέσα;»

Στον επισκοπικό θρόνο θα είναι γερμένος ένας σκελετός ντυμένος με πολυτελή πορφυρά άμφια που θα ’χουν ξεθωριάσει απ’ τα χρόνια, ενώ μια χρυσή τιάρα θα στολίζει τη νεκροκεφαλή. Το σκελετωμένο χέρι θα κρατά ένα φύλλο χαρτί. Θα το τραβήξω με πολλή προσοχή.., και ξαφνικά ο ετοιμόρροπος σκελετός θα καταρρεύσει και θα διαλυθεί με υπόκωφο γδούπο μέσα σ’ ένα σύννεφο σκόνης. Θα διαβάσω:

‘Σήμερα, εορτή της πολιούχου Παναγίας μας, εμείς οι χίλιες εξακόσιες ψυχές που απομείναμε, μην ελπίζοντας σε σωτηρία και μην μπορώντας ν’ αντέξουμε άλλο το κακό που μας βρήκε, συγκεντρωθήκαμε εδώ στη μητρόπολη και, αφού τελέσαμε παρακλητική λειτουργία, μεταλάβαμε όλοι το δηλητήριο από το χέρι του επισκόπου μας -πρώτα οι άρρωστοι και τα παιδιά- βάζοντας τέρμα στην απελπισία μας και στη δυστυχισμένη μας ζωή.

’Κανείς δε θα καταλάβει πώς φτάσαμε στο σημείο να σκοτώσουμε τα ίδια μας τα παιδιά... Ο πόνος και η απόγνωσή μας είναι απερίγραπτη. Είθε ο θεός να μας συγχωρέσει κι οι άνθρωποι να μας συμπονέσουν...’

Θ’ ανατριχιάσω από τη φρίκη. Θα αφήσω το χαρτί στον επισκοπικό θρόνο και θα βιαστώ να επιστρέψω στο αυτοκίνητο πατώντας και σπάζοντας τους σκελετούς.

Στους δρόμους θα συνωστίζονται εκατομμύρια, δισεκατομμύρια τρωκτικά. Το pare-brise θα γεμίσει κόκκινες πιτσιλιές· θ’ ανοίξω τους υαλοκαθαριστήρες. Στις στροφές, οι ρόδες θα γλιστράνε πάνω στα ξεκοιλιασμένα πτωματάκια. Θα επιταχύνω και θα γελάω δυνατά, παρανοϊκά.

«Χα-χα-χα! Καταραμένα, καταραμένα, σας πατάω, σας πατάω! Χα-χα-χα!» Θα ’χω παραφρονήσει απ’ την απέραντη μοναξιά και την απερίγραπτη φρίκη.

ΑΓΓΕΛΟΙ ΚΑΡΦΩΝΟΝΤΑΙ...

52. Τὸ κοσμικὸν παίγνιον τῆς μικρᾶς Marfa.

51. Ἡ ἐκτέλεσις τοῦ Κυρίου ἡμῶν.

50. Ἡ σταύρωσις τοῦ κυρίου ἡμῶν Ίησοῦ Χριστοῦ

49. Πρωτοχρονιὰ μετὰ τῶν ὑπερρεαλιστῶν

48. Ὁ Συνταγματάρχης Olcott

47. Οἱ ἑλληνορθόδοξοι αὐνανισταὶ

46. Τὰ ἀνομολόγητα βίτσια τῆς ἀριστοκρατίας

45. Ἡ ὀργῶσα εἰσαγγελεὺς

44. Ἡ διεστραμμένη εἰσαγγελεὺς

43. Ἡ σκληρὰ ἀνάκρισις.

42. Ἡ ἐπανεμφάνισις τῆς μικρᾶς Ἄννιας

LARRY COOL, ΑΓΓΕΛΟΙ ΚΑΡΦΩΝΟΝΤΑΙ ΜΕ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΣΤΗΝ ΑΣΦΑΛΤΟ 3

Ολόκληρο το βιβλίο

38. Η γνωριμία μου με τον Λένιν

36Α. Ο υἱ­ός μου Albert

35. Ἡ μικρὰ Ἄννια

33. Στον κόσμο του παρελθόντος

31. Η προδοσία της Bluma

28. Η τύφλωση του τραπεζίτη Jean de Bloch

24. Στρασβούργο - η μαύρη πανώλη

36Α. Ο υἱός μου Albert